Ποιος θα σώσει τον γαλαζοπτέρυγο τόνο;

«Η συνεδρίαση της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διατήρηση των Τόνων του Ατλαντικού (ICCAT), του σώματος το οποίο διαχειρίζεται την αλιεία του τόνου, έγινε πριν από μερικές εβδομάδες στο Παρίσι προκειμένου να αποτιμήσει την κατάσταση στην αλιεία του γαλαζοπτέρυγου τόνου και να θέσει τις μελλοντικές ποσοστώσεις στο ψάρεμα του πολύτιμου αυτού είδους.»(Βλ. σχετικό άρθρο..).

Δεν πρόκειται να αναφερθώ πάλι στα οικονομικά δεδομένα που κινούνται γύρω από την αλιεία εν λόγω είδους, αλλά σήμερα θα επικεντρωθώστο ζήτημα του ελέγχου της αλιείας και εμπορίου των τόνων. Διαβάζω λοιπόν στο άρθρο:
«...την επί μια δεκαετία παράνομη αλιεία γαλαζόπτερων τόνων στον ανατολικλό Ατλαντικό, η οποία σχεδόν τους εξαφάνισε..»
«...από το 1998 έως το 2007, πάνω από το ένα τρίτο των αλιευμένων γαλαζόπτερων τόνων πιάστηκαν παράνομα.»
«Παντού υπήρχε έντονη υπεραλίευση και απόκρυψη δεδομένων, ειδικά όμως στη Μεσόγειο»
Το πιο απλό ερώτημα που μπορεί να θέσει κάποιος διαβάζοντας τα παραπάνω είναι: ''Μα καλά, ποιος είναι υπεύθυνος για την αστυνόμευση της αλιευτικής δραστηριότητας και του εμπορίου του συγκεκριμένου είδους;'' Όσο λοιπόν αφορά στην χώρα μας το θέμα της αλίευσης το διαχειρίζονται αφενός η Δ/νση Θαλάσσιας Αλιείας (που πλέον ανήκει στο Υ.Θ.Υ.Ν.ΑΛ.), μέσω των ειδικών αδειών αλιείας ερυθρού τόνου που χορηγεί και αφετέρου το Λιμενικό Σώμα μέσω των ελεγκτικών του μηχανισμών(;)! Εδώ να σημειώσω ότι όσοι εφοδιάζονται με ειδική άδεια αλιείας ερυθρού τόνου, έχουν ταυτόχρονα την δυνατότητα να αλιεύσουν και δύο άλλα πελαγικά είδη, τον ξιφία και τον μακρύπτερο τόνο. Παρόλο που οι αλιείς που αποπλέουν για την αλιεία τόνου υποχρεούνται να δηλώσουν την αναχώρηση και άφιξή τους στις Λιμενικές Αρχές και να εκφορτώσουν τα αλιεύματά τους σε καθορισμένα λιμάνια, εκ των πραγμάτων όποιος απ' αυτούς επιθυμεί να παρανομήσει, μπορεί να το πράξει πολύ εύκολα. Οι λόγοι είναι ότι αφενός έλεγχος κατά την διάρκεια της αλιευτικής δραστηριότητας δεν υφίσταται, είτε λόγω έλλειψης περιπολικών μέσων των Λιμενικών Αρχών, είτε λόγω άγνοιας και αδιαφορίας των Λιμενικών οργάνων και αφετέρου η γεωγραφική μορφολογία της χώρας μας επιτρέπει στον κάθε επίδοξο παραβάτη να προσεγγίσει περιοχές στις οποίες, χωρίς να γίνει αντιληπτός, μπορεί να εκφορτώσει οτιδήποτε επιθυμεί. Εδώ να επισημάνω ότι ακριβώς τα ίδια προβλήματα εντοπίζονται και στην αλιευτική δραστηριότητα των ερασιτεχνών, οι οποίοι, κυριολεκτικά οργιάζουν βγάζοντας πολλές φορές ποσότητες που θα ζήλευε και επαγγελματίας ψαράς (αυτά τα αναφέρω γνωρίζοντας τα δεδομένα της περιοχής μου)!
Από την στιγμή λοιπόν που φεύγει το αλίευμα από τον χώρο ευθύνης των Λιμενικών Αρχών, αρχίζει και «τρέχει» το ζήτημα του εμπορίου - πώλησης αυτού. Ο ερυθρός τόνος πλέον για να βγει στο εμπόριο πρέπει να συνοδεύεται - εκτός από τα κατά περίπτωση φορολογικής φύσεως παραστατικά - και από το Έγγραφο Τεκμηρίωσης Τόνου (Blue Fin Catch Document B.C.D.) το οποίο «ακολουθεί» το ψάρι από την στιγμή της αλίευσής του έως το τελικό στάδιο πώλησής του. Ποιές είναι λοιπόν οι αρμόδιες Υπηρεσίες που θα ελέγξουν την ύπαρξη του συγκεκριμένου εγγράφου, αλλά και την εν γένει νομιμότητα διακίνησης αυτού; Οι κατά τόπους Εποπτείες Αλιείας (οι οποίες χορηγούν στους ψαράδες το εν λόγω έντυπο), οι υπηρεσίες εμπορίου και οι κτηνιατρικές υπηρεσίες. Για να μην κουράσω περισσότερο απλώς θα πω ότι όποιος γνωρίζει για τον τρόπο λειτουργίας εν λόγω Υπηρεσιών μπορεί πολύ εύκολα να αντιληφθεί εάν υπάρχει έλεγχος ουσίας ή και γενικότερα εάν υφίσταται έλεγχος.
Φαντάζομαι ότι για να υπάρχει γενικότερο πρόβλημα υπεραλίευσης ερυθρού τόνου τα προβλήματα ελέγχου που εντοπίζονται στη Ελλάδα παρουσιάζονται σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό και σε άλλες χώρες.
Οπότε, για να έχουμε επί της ουσίας αποτελέσματα στο ζήτημα της αειφόρου αλιείας εν λόγω είδους προέχει να υπάρξει αναδιάρθρωση των μηχανισμών ελέγχου από την στιγμή της αλίευσης έως το τελικό στάδιο της πώλησης. Σε διαφορετική περίπτωση όσες αποφάσεις και να υπάρξουν για μείωση των ποσοστώσεων του τόνου ή για ηλεκτρονική αναφορά και καταγραφή αλιευμάτων, θα πέσουν στο κενό και δεν θα επιφέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα

Ασυμφωνία στη Σύνοδο για το κλίμα στο Κανκούν

«Τα χρονικά περιθώρια της Συνδιάσκεψης για την κλιματική αλλαγή στο Κανκούν τελειώνουν. Ωστόσο οι διαπραγματευτές δεν φαίνεται να καταλήγουν σε κοινή συμφωνία, που να ικανοποιεί τις 200 χώρες που παίρνουν μέρος στη σύνοδο.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

ΗΠΑ: Εφόσον η Κίνα δεν.....τότε και εμείς μπλα, μπλα, μπλα...
ΚΙΝΑ: Επειδή οι πλούσιες χώρες..μπλα, μπλα...κλιματική αλλαγή...μπλα, μπλα, ...τότε και εμείς για να δεσμευτούμε..μπλα,μπλα.
ΙΑΠΩΝΙΑ: Εφόσον Κίνα και ΗΠΑ ..μπλα,μπλα, ...τότε και εμείς..μπλα,μπλα..
ΕΥΡΩΠΗ: Εμείς θα ..μπλα, μπλα, ...μόνο εάν οι άλλες χώρες..μπλα, μπλα..
Κύριοι...πάρτε το χαμπάρι ΜΑΣ ΚΟΥΡΑΣΑΤΕ!!!!
Δεν είστε τίποτα άλλο από κοινοί «αμπλαούμπλες» (όπως λένε και στην Λέσβο).
Δεν μπορώ να ασχοληθώ άλλο.....

Stop στην αφαίρεση πτερυγίων από τους καρχαρίες ζητά η IUCN

«Αυστηρότερες ρυθμίσεις για την προστασία του καρχαρία ζητά η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN). Σε έκθεσή της που δημοσιεύθηκε πρόσφατα η IUCN επισημαίνει ότι οι καρχαρίες κινδυνεύουν με εξαφάνιση και προειδοποιεί ότι τα «παραθυράκια» στην ευρωπαϊκή νομοθεσία επιτρέπουν την παράνομη αλιεία για τα πτερύγιά τους. Οι ψαράδες κόβουν τα πτερύγια της ράχης ζωντανών καρχαριών και τους ξαναρίχνουν στη θάλασσα όπου πεθαίνουν με φρικτούς πόνους.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Εφόσον:
α) συνεχίζουν να υπάρχουν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που σχετίζονται με την αλίευση και το εμπόριο συγκεκριμένων ειδών,
β) στις περιβαλλοντικές οργανώσεις οι δράσεις ουσίας είναι λιγότερες από τις θεωρίες που αναπτύσσουν και
γ) συγκεκριμένοι λαοί δεν σκοπεύουν να αλλάξουν διατροφικές συνήθειες,
κάποια θαλάσσια πλάσματα όπως τα δελφίνια, οι καρχαρίες, ο ερυθρός τόνος, οι φάλαινες κ.λ.π., θα συνεχίζουν να αποτελούν στόχους για τους επίδοξους θηρευτές τους ανά τον κόσμο.

Συγχωροχάρτι ρύπανσης στη Μήλο από το “πράσινο” υπουργείο

«Συγχωροχάρτι για τέσσερα χρόνια παίρνει από το υπουργείο Περιβάλλοντος η S&B στη Μήλο και έτσι η εταιρεία στην οποία προεδρεύει ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Οδυσσέας Κυριακόπουλος συνεχίσει να απορρίπτει ανενόχλητη τα ορυκτά της απόβλητα στο θαλάσσιο περιβάλλον του νησιού, μέχρι να επιλέξει η ίδια εναλλακτική λύση διαχείρισης.» (Βλ. σχετικό άρθρο..)

...το τι εστί Κυριακόπουλος νομίζω ότι λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε από την θητεία του ως προέδρου του ΣΕΒ.
Νομίζω ότι με την 4ετή παράταση που χορήγησε το ΥΠΕΚΑ στην S&B ουσιαστικά προσπαθεί να μεταφέρει(;) την ευθύνη για την διαχείριση της παρούσας κατάστασης σε άλλον υπουργό ή ενδεχομένως και σε άλλη κυβέρνηση, ενώ το παρελθόν της χώρας μας με την χορήγηση παρατάσεων και την διαιώνιση υφιστάμενων καταστάσεων δεν μας δίνει αισιόδοξα μηνύματα.
Από εκεί και πέρα το θέμα επιβολής προστίμων και το κατά πόσο αυτά επαρκούν ως μέτρο γα την εφαρμογή της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει», είναι κάτι που έχει ήδη αναφερθεί στην από 14/10/2010 ανάρτησή μου. Το λυπηρό στην όλη υπόθεση είναι ότι για μια ακόμη φορά η χώρα μας εμφανίζεται ανίκανη να διαχειριστεί μία «μίνι» περιβαλλοντική κρίση, ενώ η παρούσα κυβέρνηση του Κου Παπανδρέου εμφανίζεται κατώτερη των περιστάσεων στον συγκεκριμένο τομέα, ειδικά όταν βασικό της σύνθημα είναι η περιβόητη «πράσινη ανάπτυξη».
Όμως βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη βασισμένη στο περιβάλλον και ρύπανση του περιβάλλοντος είναι δύο έννοιες που δεν συνάδουν μεταξύ τους ενώ σε κάθε περίπτωση η δεύτερη αποτελεί τροχοπέδη για την πρώτη. Αυτό νομίζω ότι το ξέρουν πολύ καλά στην κυβέρνηση, αλλά για λόγους που εκείνοι γνωρίζουν(;) καλύτερα από εμάς προς το παρόν φαίνεται να το αγνοούν...
Πάντως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να δεχθώ ως δικαιολογία την παρούσα οικονομική κρίση και την αύξηση της ανεργίας..!

Εύσημα από Βραζιλία για το δάσος Σιγρίου

«Παγκόσμιο πρότυπο διαχείρισης ιδιαίτερης φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς αποτελεί το απολιθωμένο δάσος Σιγρίου Λέσβου.»(Βλ. σχετικό άρθρο..).

Κατ' αρχήν οφείλουμε να μην ξεχνάμε ότι το παραπάνω επίτευγμα οφείλεται, στο μεγαλύτερο ποσοστό του, στο μεράκι και την δουλειά του Νίκου Ζούρου.
Από εκεί και πέρα, η ανάπτυξη θεματικού τουρισμού καθ' όλη την διάρκεια του έτους είναι ένα μεγάλο στοίχημα που μπορεί και πρέπει να κερδίσει όχι μόνο το Σίγρι αλλά ολόκληρη η Λέσβος. Οι εναλλακτικές μορφές τουρισμού, βασισμένες στο πανέμορφο φυσικό και δομημένο περιβάλλον της Λέσβου αποτελούν το μέλλον για βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. Το αν αυτό είναι εφικτό, με την κατάσταση που επικρατεί μονίμως στις τοπικές αυτοδιοικήσεις του νησιού, είναι ένα άλλο θέμα, καθώς οι άνθρωποι με ανοιχτό μυαλό και ικανότητες συνήθως δεν ανακατεύονται ή ακόμα χειρότερα καταπίνονται από το σαθρό πολιτικό σύστημα το οποίο συνήθως προωθεί στις ηγετικές θέσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης άτομα συντηρητικών και ξεπερασμένων αντιλήψεων που ουσιαστικά δεν διαθέτουν όραμα. Με απλά λόγια, ποιος θα είναι αυτός που θα δώσει την ώθηση για να «τρέξει» ο εναλλακτικός τουρισμός στο νησί; Στην περίπτωση του Σιγρίου οι βάσεις έχουν τεθεί χάρη στη δουλειά του Κου Ζούρου, αλλά από εκεί και πέρα ποιος θα δώσει την τελική ώθηση;
Σε κάθε περίπτωση εύχομαι, εφόσον υπάρξει πρωτοβουλία για προώθηση προγραμμάτων εναλλακτικού τουρισμού, αυτή να μην γίνει εις βάρος του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος του νησιού (κάτι που το έχουμε αντιμετωπίσει αρκετές φορές).

Αποφάσεις(;) του Υπουργού Αλιείας για τον Ερυθρό Τόνο και τις Μηχανότρατες

Με αφορμή το θέμα για τον ερυθρό τόνο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της greenpeace θα σταθώ σε δύο συγκεκριμένα σημεία. Στο πρώτο διαβάζουμε ότι: «Σε πρόσφατη συνάντηση με σκοπό να καθοριστεί η θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα μέσω του Υπουργού Αλιείας, κ Διαμαντίδη, απείχε από τη ψηφοφορία σε αντίθεση με την αρχική του τοποθέτηση υπέρ της συνέχισης αλιείας ερυθρού τόνου. Σε αυτή την αλλαγή στάσης συνέβαλαν και οι πιέσεις και αντιδράσεις της Greenpeace και Ελλήνων πολιτών για την αρχική απογοητευτική στάση του κ. Διαμαντίδη, ο οποίος είχε διεκδικήσει μάλιστα να αυξηθούν οι άδειες λειτουργίας μονάδων πάχυνσης τόνου για την Ελλάδα.» Αναρωτιέμαι, βάσει ποιας λογικής πιστεύει η greenpeace ότι ο Κος Διαμαντίδης απείχε της ψηφοφορίας εξαιτίας των πιέσεων της ίδιας της οργάνωσης και Ελλήνων πολιτών. Στην ιστοσελίδα της οργάνωσης διαβάζω για μόλις 1793 μηνύματα πολιτών που απεστάλησαν στον Υπουργό για το συγκεκριμένο θέμα. Πιστεύουν ότι η συγκεκριμένη κινητοποίηση του δημιούργησε κάποια ανησυχία; Η αποχή του Υπουργού από την ψηφοφορία μπορεί να ερμηνευθεί με δύο τρόπους: α) Απλή αδιαφορία για ένα θέμα που ούτως η άλλως θα έχει συγκεκριμένη έκβαση που δεν είναι άλλη από την συνέχιση της αλιείας εν λόγω είδους και β) χάιδεμα στα αυτιά της οργάνωσης, προκειμένου να πέσουν λίγο οι τόνοι και να μην τους ξαναδεί σύντομα στο Υπουργείο, αφού ούτως ή άλλως η (μη) ψήφος της χώρας μας δεν πρόκειται να έχει ουδεμία επιρροή στην λήψη αποφάσεων για τον λόγο που προαναφέρθηκε.
Στο δεύτερο σημείο διαβάζουμε ότι:«Παράλληλα, ο κ. Διαμαντίδης ανακοίνωσε πως θα προχωρήσει σε κατάργηση της αριθμ. 164198/03-03-08 Απόφασης του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων, η οποία, κατά απόλυτη παράβαση του Ευρωπαϊκού Κανονισμού για την Αλιεία στη Μεσόγειο 1967/2006, επέτρεπε την αλιεία με μηχανότρατα στο 1 ναυτικό μίλι από την ξηρά.» Δηλαδή σε απλά ελληνικά, πολύ σύντομα θα δούμε απόφαση του Υπουργού που θα ορίζει ότι οι Μηχανότρατες θα αλιεύουν στην ελάχιστη απόσταση του 1,5 ν.μ. από την ακτή με την προϋπόθεση της ισοβαθούς των 50μ.; Το νέο είναι σαφέστατα ωραίο, αλλά επειδή το έχουμε ξανακούσει και εφόσον δεν έχουμε ακόμα κάποια επίσημη ανακοίνωση του Υπουργείου σχετικά με το θέμα οφείλουμε να είμαστε επιφυλακτικοί. Μέχρι στιγμής, το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι ο Υπουργός έχει αποστείλει μία επιστολή στην Κα Δαμανάκη όπου της γνωρίζει την πρόθεσή του για κατάργηση της Υ.Α. του 2008 [βλ. σχετικά (1) και (2)]. Αυτό που με προβληματίζει λίγο είναι ότι ο Κος Διαμαντίδης , μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι θα ληφθούν υπόψη οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, κάτι που σημαίνει ότι ίσως σε κάποιες περιοχές της χώρας να υπάρξουν εκ νέου παρεκκλίσεις από τον Καν.(ΕΚ) προς όφελος των Μηχανοτρατών. Επίσης να μην ξεχνάμε ότι το θέμα της Μηχανότρατας αφορά μία ομάδα αλιέων που διαθέτει πανίσχυρο σωματείο, ενώ τα οικονομικά μεγέθη που υπάρχουν γύρω από την ''μέση αλιεία'' είναι πολύ μεγάλα και καθόλου αμελητέα (ειδικά για την περίοδο που διανύουμε), για τους οικονομικούς και ασφαλιστικούς φορείς του κρατικού μηχανισμού. Εάν τελικά υλοποιήσει την απόφασή του ο Υπουργός τότε θα είναι το δεύτερο καλό νέο στον τομέα της αλιείας που θα ακούσουμε φέτος, μετά και τους αυστηρούς περιορισμούς που τέθηκαν στις ''Βιτζότρατες'' κατ' εφαρμογή του Καν.(ΕΚ) 1967/2006. Αναμένω και θα επανέλθω...

Αδιάβαστος κύριε Υπουργέ!

«12:00 Ολοκληρώθηκε η ειρηνική δράση των ακτιβιστών της Greenpeace έξω από το Υπουργείο Αλιείας, οι οποίοι παρέδωσαν το εγχειρίδιο σε σύμβουλο του Υπουργού, αφού ο ίδιος δεν θέλησε να κατέβει και να συναντήσει την Greenpeace παρόλες τις προσπάθειες της οργάνωσης και τηλεφωνικά πριν μέρες να συναντηθεί μαζί του.» (Βλ. σχετικά..).

΄Ολα καλά και νομίζω ότι αρκετοί από εμάς συμφωνούμε με όσα περιλαμβάνει το «εγχειρίδιο του καλού Υπουργού Αλιείας» αλλά,....όσον αφορά στο ζήτημα δημιουργίας θαλασσίων καταφυγίων στην Ελλάδα πιστεύω ότι μέχρι να καθοριστεί με σαφήνεια:
α) Ο τρόπος προστασίας αυτών,
β) Ποιες θα είναι οι περιβόητες «ήπιες μορφές αλιείας» που θα επιτρέπονται εντός της ζώνης προστασίας των καταφυγίων και με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν,
γ) Ποια κριτήρια καθορίζουν τον τόπο δημιουργίας και την έκταση που θα καταλαμβάνουν αυτά,
δ) Ότι ξεκάθαρα δεν θίγονται συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα και ελευθερίες των ανθρώπων που πλήττονται από τις απαγορεύσεις που τίθενται με την δημιουργία ενός θαλάσσιου καταφύγιου,
έχω κάθε λόγο να αμφιβάλω για το κατά πόσο το συγκεκριμένο θέμα αφορά στην ουσιαστική προστασία των ιχθυαποθεμάτων και της παράκτιας αλιείας ή αν πίσω απ' αυτό κρύβονται συμφέροντα που αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων...

Το τρένο της μεγάλης φυγής

«Μία από τις μεγαλύτερες αντιπυρηνικές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γερμανία από την Παρασκευή. Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές, όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών στρωμάτων, προσπαθούν εδώ και δύο ημέρες να σταματήσουν την πορεία ενός τρένου που μεταφέρει πυρηνικά απόβλητα από εργοστάσιο της Γαλλίας στο σταθμό αποθήκευσης του Γκόρλεμπεν, στη βόρεια Γερμανία.» (Βλ. σχετικό άρθρο..) και (GP1, GP2).

Από όλα αυτά που αναγράφονται στα προαναφερόμενα link, θα σταθώ σε αυτό: «οι μεταφορές πυρηνικών αποβλήτων είχαν σταματήσει κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Σοσιαλιστών και Πρασίνων, όμως η σημερινή κυβέρνηση της Ανγκελα Μέρκελ αποφάσισε την εκ νέου πραγματοποίησή τους, ενώ παράλληλα ανατράπηκε ο νόμος που προέβλεπε το σταδιακό κλείσιμο των εργοστασίων πυρηνικής ενέργειας.»
Αναρωτιέμαι εάν το γεγονός της διαφορετικής αντιμετώπισης των πυρηνικών αποβλήτων από τους Σοσιαλιστές σε σχέση με την παρούσα κυβέρνηση της Μέρκελ θα έπρεπε να προκαλεί εντύπωση ή απλά να θεωρείται ως φυσιολογική αντίδραση που πηγάζει μέσα από την πολιτική και κοινωνική ιδεολογία της κάθε πλευράς*. Εξάλλου δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο και αυτό: «Η απόφαση της Γερμανίδας Καγκελάριου κας Μέρκελ να παρατείνει την απόσυρση των πυρηνικών μονάδων κατά 12 έτη, κινείται στα όρια της αντισυνταγματικότητας καθότι πρόκειται για αναίρεση απόφασης χωρίς την έγκριση της Άνω Βουλής (Bundesrat). Την ίδια ώρα, τα 2/3 των Γερμανών πολιτών αντιτίθενται στη χρήση πυρηνικής ενέργειας.»
Κρίμα πάντως για την Γερμανία να γίνεται έρμαιο πολιτικών οι οποίες υποβαθμίζουν σε σημαντικό βαθμό το γεγονός ότι ως χώρα πρωτοστατεί στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται και στην ιστοσελίδα της greenpeace: «Η Γερμανία, η παγκόσμια δύναμη στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, βρίσκεται πλέον σε ένα κρίσιμο ενεργειακό σταυροδρόμι: ή θα επιλέξει την κατεύθυνση της ενεργειακής επανάστασης επενδύοντας στις ΑΠΕ και την εξοικονόμηση ενέργειας, ή θα συνεχίσει προς το αδιέξοδο της πυρηνικής και της ανθρακικής ενέργειας. Η απόφαση μπορεί να επηρεάσει το ρυθμό ανάπτυξης της καθαρής ενέργειας στην υπόλοιπη ΕΕ.»


*Το ίδιο, με μικρές διαφοροποιήσεις, ισχύει σε παγκόσμιο επίπεδο! Το μόνο που αλλάζει είναι οι λαοί (με τις ιδιαιτερότητες της κουλτούρας τους) και τα πρόσωπα.

Πρώτη αποστολή του Υπουργού Αλιείας: Να εξαφανίσει τον κόκκινο τόνο!

« Σε μία από τις πρώτες του κινήσεις, ο νέος Υπουργός Αλιείας απέρριψε την πρόταση της Επιτρόπου κας Δαμανάκη για την μείωση της αλιείας του ερυθρού τόνου και τη δημιουργία καταφυγίων καταδικάζοντας έτσι το μέλλον του ερυθρού τόνου.»(Βλ. σχετικά..)

Δεν μου προκαλεί έκπληξη (απορώ γιατί προκάλεσε στην GreenPeace) η στάση του Κου Διαμαντίδη. Βαδίζει κι' αυτός, όπως και τόσοι άλλοι πριν από εκείνον, στα χνάρια των προκατόχων του έχοντας ως γνώμονα την γνωστή σε όλους μας ΄΄μικροπολιτική``, εκτός και αν είναι μεγάλος φαν του σούσι...!
Το θαλάσσιο περιβάλλον και τα απειλούμενα είδη του δεν μπορούν όμως να γίνονται αντικείμενο προς εκμετάλλευση χάριν μικροπολιτικών, αλλά και για χάρη πολιτικών που δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος της θέσεως αυξημένης ευθύνης που κατέχουν! Η θέση του εκάστοτε πολιτικού είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη και οφείλει να παίρνει αποφάσεις με γνώμονα το γενικότερο συμφέρον και όχι το ειδικότερο που αφορά σε συγκεκριμένη ολιγομελή κοινωνική ομάδα και συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα.
Πραγματικά δεν γνωρίζω ποιες είναι οι γνώσεις του Κου Διαμαντίδη στον τομέα της αλιευτικής διαχείρισης και νομοθεσίας αλλά, ποιες μπορεί να είναι οι γενικότερες περιβαλλοντικές του ευαισθησίες; Είναι αδιανόητο ένας Υπουργός να αρνείται την μείωση της αλιευτικής προσπάθειας για ένα απειλούμενο είδος και ταυτόχρονα να εισηγείται την περαιτέρω αδειοδότηση μονάδων πάχυνσης τόνου, κάτι που θα οδηγήσει αυτόματα σε υπεραλίευση του συγκεκριμένου είδους προκειμένου να καταστεί βιώσιμη η λειτουργία των νέων μονάδων αλλά και να καλυφθεί η ούτως ή άλλως αυξημένη ζήτηση της Γιαπωνέζικης αγοράς. Αυτή η κίνηση του έλληνα Υπουργού εντάσσεται στα πλαίσια της πράσινης ανάπτυξης που αποτελεί σύνθημα της παρούσας κυβέρνησης;
Το ήδη επιβαρυμένο θαλάσσιο περιβάλλον και αλιευτικά αποθέματα της χώρας μας απαιτούν την λήψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας και διαχείρισής τους. Επίσης είναι ευτυχής συγκυρία για εμάς το γεγονός ότι η επίτροπος Αλιείας είναι ελληνίδα και μέχρι στιγμής διατελεί εξαιρετικό έργο, κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την λήψη καινοτόμων αποφάσεων από την χώρα μας στον τομέα της αλιείας. Δυστυχώς όμως τα πρώτα δείγματα του Υπουργού στον τομέα αυτό είναι μάλλον αποθαρρυντικά....

Ερχονται καυτά καλοκαίρια, ενώ η Μεσόγειος «καταπίνει» τον Νείλο

«Καταστροφικές συνέπειες στη Μεσόγειο προκαλεί ήδη η κλιματική αλλαγή, ενώ αν συνεχιστούν οι εκπομπές και η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, μας περιμένει πραγματικός Αρμαγεδδών.»(Βλ. σχετικό άρθρο..)

...ελπίζω μόνο μετά από λίγο καιρό να μην παρουσιαστεί κάποια άλλη μελέτη που θα ανατρέπει τα δεδομένα που μας παρουσιάζονται τώρα, όπως έγινε με την μελέτη των Αμερικανών και Ολλανδών ερευνητών για το λιώσιμο των πάγων της Γροιλανδίας και Ανταρκτικής (βλ. την από 10/09/2010 ανάρτηση)!

Δύο πλανήτες χρειάζεται πλέον η ανθρωπότητα για τις ενεργειακές της ανάγκες

«Διπλασιάστηκε τα τελευταία 40 χρόνια η παγκόσμια ζήτηση για φυσικούς πόρους και ξεπερνά πλέον τις δυνατότητες της Γης, προειδοποιεί έκθεση που συντάχθηκε εν όψει της συνόδου κορυφής 190 χωρών στην Ιαπωνία με στόχο τη διάσωση οικοσυστημάτων και ειδών υπό εξαφάνιση.

Οι ανάγκες του ανθρώπου ξεπερνούν κατά 50% την παραγωγική ικανότητα του πλανήτη μας, σύμφωνα με τη διετή έκθεση του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση (WWF), της Ζωολογικής Εταιρείας του Λονδίνου και του Παγκόσμιου Δικτύου Αποτυπώματος. Κύριοι υπεύθυνοι θεωρούνται οι ανεπτυγμένες χώρες. Η Ελλάδα βρίσκεται στην εικοστή θέση του καταλόγου. Στην έρευνα δεν περιλαμβάνονται χώρες που έχουν πληθυσμό μικρότερο του ενός εκατομμυρίου.» (Βλ. σχετικό άρθρο..)

...τελικά δεν νομίζω κανείς να αμφιβάλει για το ποιο είναι το χειρότερο είδος ζωντανού οργανισμού που υπήρξε στον πλανήτη; Το ότι σαν χώρα κατέχουμε μόνο την εικοστή θέση πιστεύω ότι οφείλεται στο γεγονός ότι είμαστε μόλις 10 εκατομμύρια. Σε διαφορετική περίπτωση και λαμβάνοντας υπόψη την «ζωώδη» συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι στο περιβάλλον (παρά τα βήματα προόδου των τελευταίων ετών), θα ήμασταν σίγουρα στην πρώτη πεντάδα.
Η υπάρχουσα οικονομική κρίση μπορεί να αποτελέσει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία ώστε να αναθεωρήσουμε πολλούς τομείς της καθημερινής μας ζωής και να διαπιστώσουμε ότι μπορούμε να επιβιώσουμε και να περάσουμε καλά και χωρίς υπερκαταναλωτισμό. Από εκεί και πέρα εάν η αειφόρος ανάπτυξη γίνει οδηγός επί της ουσίας και δεν αποτελεί απλώς καραμέλα που πιπιλίζεται προεκλογικά και εφόσον όλοι μας αποφασίσουμε ότι θα αντλούμε από το φυσικό περιβάλλον με βάση τις πραγματικές και όχι «τεχνητές» ανάγκες» (υπερκαταναλωτισμός - καθημερινές συνήθειές μας) , τότε σαφέστατα η κατάσταση μπορεί να βελτιωθεί και γιατί όχι να ανατραπεί!

Ελλείψεις στην ελληνική νομοθεσία για το περιβάλλον διαπιστώνει Διεθνές Συνέδριο

«Ελλείψεις στη νομοθεσία που διέπει τους κανόνες προστασίας του περιβάλλοντος, τη διαχείρηση των ιατρικών αποβλήτων και των επικίνδυνων αποβλήτων, διέγνωσαν οι συμμετέχοντες στο 2ο Διεθνές Συνέδριο για τη Διαχείριση Επικίνδυνων Αποβλήτων.»(Βλ. σχετικό άρθρο..)

.........και χωρίς τα αποτελέσματα του συνεδρίου πιστεύω ότι όσοι ασχολούνται στην χώρα μας λίγο παραπάνω με το περιβάλλον, γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις αδυναμίες του θεσμικού πλαισίου αναφορικά με την περιβαλλοντική προστασία και διαχείριση. Απλώς ανά τακτά χρονικά διαστήματα υπάρχει κάποιο σχετικό δημοσίευμα στον τύπο για να μας υπενθυμίζει την υπάρχουσα κατάσταση. Λύσεις υπάρχουν (υπάρχει σχετική αναφορά στην από 13/10/10 ανάρτησή μου), αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση και διάθεση για ριζικές τομές.

Σε εξέλιξη η σφαγή των δελφινιών στην Ιαπωνία

«Ένας μήνας συμπληρώθηκε σχεδόν από τότε που ξεκίνησε το καθιερωμένο εξάμηνο κυνήγι των δελφινιών στην περιοχή Taiji της Ιαπωνίας, όπως αναφέρει δημοσίευμα στην ιστοσελίδα του Αρχιπέλαγους.

Μέχρι σήμερα υπολογίζεται ότι έχουν οδηγηθεί σε σφαγή περίπου 35 σταχτοδέλφινα, ενώ άγνωστος είναι ο αριθμός των δελφινιών που επιλέγονται για ενυδρεία και ζωολογικά πάρκα ανά τον κόσμο.» (Βλ. σχετικά..).


Από σεβασμό και μόνο προς αυτά τα υπέροχα πλάσματα της θάλασσας θα αποφύγω οποιοδήποτε σχόλιο......!

Ο ρυπαίνων...δεν πληρώνει!

«Τρέχουν, κοπιάζουν, θέτουν σε κίνδυνο την ζωής τους αλλά όταν έρθει η ώρα της τιμωρίας, συνήθως οι παραβάτες ξεγλιστρούν γιατί ως επί το πλείστον, τα πρόστιμα που επιβάλλουν στους ρυπαντές είτε ελαττώνονται είτε ακυρώνονται από τα δικαστήρια!

«Τα πρόστιμα επιβάλλονται με πολύ κόπο, προσπάθεια, έρευνα, αγώνα και κατασπατάληση δυνάμεων και πόρων ωστόσο από πλευράς παραβατών φαίνεται ότι υπάρχει μια πληθώρα όπλων με τα οποία μπορούν να παρατείνουν κατά πολλά χρόνια την καταβολή τους και εν τέλει να αποφύγουν την πληρωμή στα διοικητικά δικαστήρια», δήλωσε πριν λίγες μέρες από το βήμα του συνεδρίου για τα επικίνδυνα τοξικά απόβλητα που διοργάνωσε το Πολυτεχνείο Κρήτης ο Γενικός Επιθεωρητής Περιβάλλοντος κ. Παναγιώτης Μέρκος, αποκαλύπτοντας τα μεγάλα κενά στην διαδικασία επιβολής του νόμου.» (Βλ. σχετικό άρθρο..)

1. Προβληματικό και ελλιπές θεσμικό πλαίσιο. Τα «παραθυράκια» στην νομοθεσία είναι η χαρά του κάθε δικηγόρου ενώ οι επιβαλλόμενες ποινές, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, είναι δυσανάλογες προς το μέγεθος της ζημιάς που έχει προξενήσει ο υπαίτιος.
2. Διαφθορά πολιτικών και δικαστικών.
3. Έλλειψη επαφής των δικαστικών με την πραγματικότητα και κατ' επέκταση με περιβαλλοντικά δεδομένα, που δημιουργεί εσφαλμένη εικόνα για το πραγματικό μέγεθος της ζημιάς και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην λήψη προβληματικών ή λανθασμένων αποφάσεων.
4. Με μόλις 30 επιθεωρητές περιβάλλοντος είναι αδύνατο να διενεργηθεί ουσιαστικός έλεγχος. Αυτός ο αριθμός θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί ικανοποιητικός για να καλύψει τους ελέγχους της Αττικής.

Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω δεδομένα δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί δεν υπάρχει επί της ουσίας έλεγχος και προστασία του περιβάλλοντος. Εάν υπάρχει βούληση για ουσιαστική ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης απαιτούνται γενναία βήματα από το αρμόδιο Υπουργείο ώστε να ανατραπούν ριζικά παγιωμένες καταστάσεις που αποτελούν τροχοπέδη στην οποιαδήποτε προσπάθεια πραγματοποιείται από την κυβέρνηση για μεταβολή των περιβαλλοντικών δεδομένων στην χώρα μας. Ως εκ τούτου απαιτείται τουλάχιστον:
α) Τροποποίηση υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου το οποίο θα κλείσει επιτέλους τα «παραθυράκια» και θα καλύψει εμμέσως την έλλειψη επαφής των δικαστικών με περιβαλλοντικά δεδομένα, καθώς δεν θα τους παρέχει την δυνατότητα πολλών ελιγμών.
β) Απαιτείται η ίδρυση και στελέχωση Υπηρεσιών Επιθεώρησης Περιβάλλοντος τουλάχιστον σε κάθε περιφέρεια ανά την χώρα, λαμβάνοντας υπόψη οικονομικά και πληθυσμιακά δεδομένα.
γ) Ως προς το δύσκολο ζήτημα της διαφθοράς, απλώς θα ευχηθώ στον Κο Παπανδρέου καλή επιτυχία.......!

Τοξικός εφιάλτης στην Ουγγαρία

« Σε κλοιό τοξικών λυµάτων βρίσκονται πολλές πόλεις και χωριά της Ουγγαρίας, η κυβέρνηση της οποίας κήρυξε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης τρεις περιφέρειες. Η διαρροή µεγάλων ποσοτήτων κόκκινης τοξικής λάσπης από εργοστάσιο αλουµινίου υπολογίζεται ότι θα προκαλέσει τεράστια οικολογική καταστροφή και απειλεί να µολύνει ακόµα και τον Δούναβη.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Αλήθεια, έχουμε ποτέ αναρωτηθεί κατά πόσο είμαστε έτοιμοι στην χώρα μας για την αντιμετώπιση μιας τόσο σημαντικής περιβαλλοντικής ζημιάς.......; Οι Βιομηχανικές μονάδες της χώρας μας πληρούν τους όρους και προϋποθέσεις ασφαλούς λειτουργίας τους προκειμένου να αποφευχθούν ατυχήματα με σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις; Εάν προσπαθήσουμε να δώσουμε απάντηση βασιζόμενοι στην μέχρι πρότινος γενικότερη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, αλλά και την αδιαφορία των πολιτών για περιβαλλοντικά ζητήματα (η οποία παρεμπιπτόντως κατά την διάρκεια των τελευταίων ετών παρουσιάζει σημάδια βελτίωσης), τότε μάλλον θα απογοητευτούμε.