Βιτζότρατες. Επιστροφή στη «δράση» δια της πλαγίας....

....έψαχναν να βρουν την πατέντα και τελικά την βρήκαν! Αναφέρομαι στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, το οποίο με μία - κατά την άποψή μου - προκλητική Υ.Α. δίνει το δικαίωμα σε ένα από τα κατά κοινή ομολογία καταστροφικότερα  εργαλεία της παράκτιας αλιείας να δραστηριοποιηθεί ξανά στα παλιά του τα λημέρια. Ο λόγος για την Βιτζότρατα ή πεζότρατα (όπως την αποκαλούν πολλοί), η οποία αδρανοποιήθηκε - δεν καταργήθηκε όπως νόμιζαν κάποιοι -  τα τελευταία χρόνια, μην μπορώντας να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του  Καν. 1967/2006 ο οποίος την έστελνε να δραστηριοποιηθεί σε αλιευτικά πεδία που δεν είναι συμβατά με την δράση της (απόσταση από την ακτή μεγαλύτερη των 3 ν.μ. ή ισοβαθής άνω των 50 μέτρων). Πολλοί ήταν οι αλιείς που διαμαρτυρήθηκαν έντονα, γιατί αν μη τι άλλο στερήθηκαν σημαντικούς οικονομικούς πόρους από ένα εργαλείο που τους απέφερε εμπορικά είδη ψαριών με κυριότερα εξ αυτών την μαρίδα, την γόπα, το μπαρμπούνι και την κουτσομούρα. Από την άλλη μεριά όμως πρόκειται για ένα συρόμενο μη επιλεκτικό εργαλείο, το οποίο σε συνδυασμό με το  μικρό μάτι διχτυού που έχει στο σάκο (μόλις 8 χιλ. πλευρά τετραγώνου), σαρώνει στο πέρασμά του κάθε ίχνος ζωής μεταξύ των οποίων πάρα πολλά υπομεγέθη αλιεύματα. Εύλογα λοιπόν αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η αδρανοποίηση ενός τέτοιου εργαλείου που δραστηριοποιείται κοντά στην ακτή, αφού βάσει του Β.Δ. 817/66 το σκάφος απαγορεύεται να βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 70 μέτρων από αυτή, πρόσφερε μεγάλη ανάσα στους πληθυσμούς των αλιευμάτων της συγκεκριμένης ζώνης, αλλά και της αχαρτογράφητης ποσειδωνίας που αποτελούσε ένα ακόμη θύμα του εν λόγω εργαλείου.

Επειδή ζούμε όμως  στην Ελλάδα, που την μικροπολιτική την έχουμε αναγάγει σε επάγγελμα ενώ την προστασία του περιβάλλοντος την αντιμετωπίζουμε ακόμη και σήμερα με ωχαδερφισμό, κάποιοι φρόντισαν να βρουν την πατέντα με την οποία θα πεισθούν  τα όργανα της ΕΕ να δεχτούν παρεκκλίσεις στην εφαρμογή του Καν. 1967/06 αναφορικά με την λειτουργία της βιτζότρατας, ώστε αυτή να λειτουργήσει σύμφωνα με το παλιό νομικό καθεστώς και ίσως κάποιους επιπλέον περιοριστικούς όρους που θα αφορούν στις περιοχές και το χρονικό διάστημα δράσης της.
Ας δούμε όμως μερικά από τα βασικά σημεία της αριθ. 10245 / 163681 Υ.Α. και της σχετικής ερευνητικής πρότασης για να αντιληφθούμε το μέγεθος της κοροϊδίας:
α) Στην έρευνα θα χρησιμοποιηθεί το σύνολο των αλιευτικών σκαφών που διαθέτουν το εργαλείο βιτζότρατα. Αυτά ανέρχονται στον αριθμό των 267 σκαφών!! Άρα δεν μιλάμε για ένα απλό σχέδιο δοκιμαστικής αλιείας, αλλά αναφερόμαστε πλέον σε ένα σχέδιο «σκούπα». Για να είμαι ειλικρινής πρώτη φορά βλέπω ερευνητική αλιεία να χρησιμοποιεί το σύνολο του διαθέσιμου αλιευτικού στόλου για να καταλήξει σε συμπεράσματα. Είναι σαν να λέμε ότι οι τρέχουσες προεκλογικές δημοσκοπήσεις - μια που είναι και επίκαιρο - χρησιμοποιούν ως στατιστικό δείγμα το σύνολο του ενεργού εκλογικού σώματος και όχι μέρος αυτού.
β) «Το αλίευμα να περιορίζεται στην απολύτως απαραίτητη ποσότητα και να χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τις ανάγκες της αλιευτικής έρευνας.» Αυτό ακριβώς αναφέρει η παράγραφος 6 της εν λόγω Υ.Α. χωρίς σε κανένα σημείο να διευκρινίζει το μέγεθος αυτής της ποσότητας. Με λίγα λόγια ψαρέψτε ελεύθερα ότι θέλετε και όσο θέλετε. Επίσης όταν λέμε χρήση αλιευμάτων αποκλειστικά για τις ανάγκες της αλιευτικής έρευνας να υποθέσω ότι θα απαγορεύεται η εμπορική διακίνηση αυτών; Ποιος θα μας δώσει διευκρίνηση πάνω σε αυτό το ερώτημα;
γ) «Στα σκάφη θα επιβαίνει ερευνητική ομάδα του φορέα υλοποίησης σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο Παράρτημα Β, ενώ κατά τη διάρκεια του προγράμματος θα είναι δυνατή, εφόσον αυτό κριθεί απαραίτητο από την Υπηρεσία, η συμμετοχή υπαλλήλων της Γενικής Διεύθυνσης Αλιείας ή των κατά τόπους Υπηρεσιών Αλιείας των Περιφερειακών Ενοτήτων.» Επειδή το παραμύθι με την συμμετοχή υπαλλήλων της Υπηρεσίας Αλιείας των Περιφερειακών ενοτήτων το έχω βιώσει στο παρελθόν με άλλη «μαϊμού» πειραματική αλιεία και επίσης επειδή αντιλαμβάνομαι ότι ο φορέας υλοποίησης της έρευνας δεν μπορεί να καλύψει το σύνολο των 267 σκαφών, μπορώ από τώρα να εγγυηθώ για την αξιοπιστία της έρευνας. Ο παρακάτω χάρτης παρουσιάζει το πραγματικό πλάνο με τα σκάφη που θα παρακολουθούνται ανά μήνα σε πανελλήνια κλίμακα. Αναφερόμαστε σε 30 σκάφη τον μήνα σε σύνολο 267. Με λίγα λόγια οι υπόλοιποι κάνετε ότι θέλετε. Ούτως ή άλλως ποιος θα ελέγχει το τι θα δηλώνεται από τους αλιείς στα σχετικά ημερολόγια καταγραφής; Μήπως οι Λιμενικοί που επί της ουσίας δεν έχουν κανένα ουσιαστικό ελεγκτικό ρόλο επί της συγκεκριμένης Υ.Α;
 

δ) Στην ερευνητική πρόταση που συνοδεύει την Υ.Α. αναφέρεται εισαγωγικά το εξής: «Το εργαλείο, όπως και κάθε άλλο αλιευτικό εργαλείο, έχει αρνητικές επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον. Το συγκεκριμένο ανασυρόμενο εργαλείο, είναι μη επιλεκτικό ως προς το είδος και ως προς το μέγεθος των αλιευμάτων, είναι όμως επιλεκτικό ως προς το αλιευτικό πεδίο. Όμως, δεν μπορεί να αλιεύει σε βραχώδης βυθούς, ούτε σε περιοχές που υπάρχουν φυσικά εμπόδια, επομένως αφήνει αρκετές περιοχές άθικτες που μπορούν να λειτουργούν ως καταφύγια.» Απίστευτο και όμως Ελληνικό! Αναρωτιέμαι πραγματικά ποιος μπορεί να είναι ο συντάκτης του κειμένου, ο οποίος σε μια εποχή που οι πάντες που ασχολούνται με τον τομέα της αλιευτικής διαχείρισης μιλούν για επιλεκτική και στοχευμένη αλιεία, αναφέρει με πάση ειλικρίνεια ότι η βιτζότρατα αποτελεί ένα μη επιλεκτικό εργαλείο, το οποίο όμως θα πρέπει να υπαχθεί σε καθεστώς ερευνητικής αλιείας ώστε να βρούμε τρόπο να το επαναφέρουμε σε πλήρη δράση.  Θα πρέπει μάλιστα να είμαστε και ευχαριστημένοι που το εν λόγω εργαλείο δεν μπορεί να τραβήξει σε βραχώδεις βυθούς και μπορούν να γλυτώσουν κάποια είδη αλιευμάτων!!
ε) Τέλος, στο εισαγωγικό κομμάτι της πρότασης γίνεται αναφορά στον Καν. 1967/2006 όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: «..Η Επιτροπή θέσπισε αυτή την διάταξη θεωρώντας ότι τα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα τεκμηριώνουν την άποψη ότι το εργαλείο αυτό (όπως και παρόμοια εργαλεία άλλων χωρών) έχουν ιδιαίτερα αρνητική επίδραση στα αποθέματα και στους βιότοπους όπου ασκείται η αλιεία. Από διαχειριστική άποψη, η ευρωστία των αποθεμάτων και η μακροχρόνια σταθερότητα της αλιευτικής παραγωγής είναι προτεραιότητα για την Ε.Ε. αλλά και για κάθε Οργανισμό αλιευτικής διαχείρισης.» Νομίζω ότι είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η τελευταία πρόταση μάλλον δεν πολυαγγίζει τους ιθύνοντες της Διεύθυνσης Θαλάσσιας Αλιείας του ΥΠ.Α.Α.&Τ.

Πραγματικά έχει καταντήσει κουραστικό να βλέπουμε εδώ και δεκαετίας το ίδιο έργο να παίζεται επανειλημμένα. Η Ε.Ε. να θεσμοθετεί στον τομέα της αλιείας - ίσως όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο αλλά εν πάσει περιπτώσει προς την σωστή κατεύθυνση - και η ελληνική πλευρά  μονίμως να παρεκκλίνει. Το χειρότερο δε είναι ότι τις παρεκκλίσεις αυτές συνήθως τις παγιώνει μέσα από  διάφορες πατέντες με τις οποίες ρίχνει ή προσπαθεί να ρίξει στάχτη στα μάτια των αρμοδίων οργάνων της Ε.Ε. Έχω βαρεθεί τα μικροπολιτικά παιχνίδια που παίζονται συνέχεια στον βωμό της προστασίας του περιβάλλοντος. Η εν λόγω Υ.Α. απόφαση ψηφίστηκε 30/12/2014 (εντός προεκλογικής περιόδου). Πως λοιπόν να μην πιστέψω όλους τους αλιείς που μου μετέφεραν ότι πίσω από την απόφαση κρύβεται συγκεκριμένο πολιτικό πρόσωπο; Προχθές άκουσα από χείλη ψαράδων το εξής αμίμητο. Συγκεκριμένος υπάλληλος του ΥΠΠΑ&Τ τους είπε ότι εάν όλα πάνε καλά με το φετινό πρόγραμμα της δοκιμαστικής αλιείας, τότε θα φροντίσει να ξαναδοθούν πίσω άδειες βιτζότρατας σε όσους αλιείς τις απώλεσαν τα τελευταία χρόνια λόγω διάλυσης των σκαφών τους στο πλαίσιο οικονομικής ενίσχυσης. Δηλαδή δόθηκαν χρήματα της ΕΕ για διάλυση σκαφών με προτεραιότητα σε αυτά που διέθεταν το εργαλείο βιτζότρατα και τώρα έρχεται το αρμόδιο Υπουργείο και τάζει λαγούς με πετραχήλια στους αλιείς. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ξεκινάνε συζητήσεις που αφορούν στην επιστροφή της Μηχανότρατας στο ένα (1) ναυτικό μίλι από τις ακτές, κατά παρέκκλιση της κοινοτικής νομοθεσίας, με πείθει όλο και περισσότερο ότι όλα τα δεινά που περνάμε ως λαός τα τελευταία χρόνια μας αξίζουν με το παραπάνω. Μας αξίζουν γιατί κατ' αναλογία, αντίστοιχες ελληνικές πατέντες έχουν εφαρμοστεί και εφαρμόζονται και σε δεκάδες άλλους τομείς (οικονομίας, υγείας, τροφίμων, κλπ), πλην του περιβάλλοντος. Μας αξίζουν γιατί αντί να δούμε κατάματα τα αρνητικά που έχουμε ως λαός και να προσπαθήσουμε να τα διορθώσουμε, προσπαθούμε να τα καλύψουμε μέχρι να περάσει η δύσκολη περίοδος και μετά να βγούμε από το καβούκι μας και να αρχίσουμε τα ίδια στον βαθμό που μας παίρνει.  Δεν ξέρω αν στην παρούσα φάση υπάρχει σωτηρία για την χώρα και έτσι όπως είναι διαμορφωμένο το πολιτικό σκηνικό δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει. Δυστυχώς είμαστε λαός που αρέσκεται στα παχιά λόγια και υποσχέσεις και θέτουμε πάντα ως προτεραιότητα το ατομικό συμφέρον και την προσωπική μας βόλεψη. Όσο δε για τους υπόλοιπους....! Ας πάνε να....!

Ενστάσεις από τους αλιείς για το καταδυτικό πάρκο στον «Πνιγμένο»

«Το ενδεχόμενο να επιβληθεί απαγόρευση της αλιείας στην περιοχή του Πνιγμένου, στο πλαίσιο της λειτουργίας του χώρου ως καταδυτικού πάρκου, συζήτησαν τα μέλη του Συλλόγου Επαγγελματιών Αλιέων Μεραμπέλλου με την Αντιπεριφερειάρχη Λασιθίου κα Πελαγία Πετράκη, παρουσία και του Αντιπεριφερειάρχη Δημόσιας Υγείας κ. Μανόλη Κλώντζα, του μέλους του τοπικού συμβουλίου κ. Βαγγέλη Μαυρικάκη καθώς και της κας Μαρία Φουντή και κας Ελένη Ψόχιου, υπηρεσιακών παραγόντων από το αρμόδιο τμήμα Αγροτικής Ανάπτυξης.
Από την πλευρά των αλιέων τονίστηκε πως υπάρχει ανησυχία για το ενδεχόμενο απαγόρευσης στη συγκεκριμένη περιοχή, δεδομένου ότι αποτελεί ένα χώρο που έχει αλιεύματα και είναι πολύ σημαντικός για την επιβίωσή τους.
«Στο σημείο αυτό μόνο υπάρχουν αλιεύματα», τόνισαν χαρακτηριστικά, εκφράζοντας την ανησυχία, αν ενδεχόμενη απαγόρευση τους αποκλείσει τη δυνατότητα να ψαρέψουν στην περιοχή. Από την πλευρά του δε ο κ. Μαυρικάκης επικαλέστηκε πρόσφατο νόμο - Οκτώβριος 2014 – που αφορά τη χωροθέτηση καταδυτικών πάρκων, επισημαίνοντας πως όταν υπάρχουν αρχαιότητες οι δραστηριότητες αυτές χρειάζονται απόσταση τρία ναυτικά μίλια.
Βέβαια, μετά τη χθεσινή συνάντηση η κατάσταση μοιάζει να περιπλέκεται στις διαφορετικές προσεγγίσεις για το θέμα και το ερώτημα είναι αν μπορούν να συνυπάρξουν τόσο η αλιεία όσο και η κατάδυση. Το θέμα πάντως αναμένεται να εξεταστεί αναλυτικά απ' όλες τις πλευρές και με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.» (Πηγή:http://www.anatolh.com)

Μετά τους αλιείς να καταθέσω και εγώ την δική μου ένσταση; Μα είναι δυνατόν να θέλουν να οριοθετήσουν καταδυτικό πάρκο σε περιοχή με το όνομα «Πνιγμένος»; Τι να πω; Περί ορέξεως....! Τώρα ως προς το θέμα μας, νομίζω ότι όλοι γνωρίζουν πως αυτόνομη κατάδυση και επαγγελματική αλιεία δεν μπορούν να συνυπάρξουν στην ίδια περιοχή. Οι λόγοι είναι απλούστατοι. Οι μεν θέλουν να βλέπουν ζωντανό βυθό χάριν αναψυχής και οι δε θέλουν να αφαιρούν ζωή από την θάλασσα χάριν επιβίωσης. Τα συμφέροντά τους λοιπόν είναι αντικρουόμενα, ενώ δεν πρέπει να παραβλέψει ουδείς το στοιχείο της ασφάλειας των καταδύσεων σε περιοχές που συντελείται επαγγελματική αλιεία. Παρ' όλα αυτά όμως και στις δύο ομάδες υπάρχει ένα κοινό στοιχείο και αυτό είναι ότι για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες και των δυο, η θάλασσα πρέπει να είναι ζωντανή.  Εάν λοιπόν υπήρχε στοιχειώδης λογική σε αυτό το κράτος, θα φροντίζαμε πρωτίστως να ασχοληθούμε με την υγεία των θαλασσών μας και κατόπιν με την ικανοποίηση των αναγκών των κοινωνικών ομάδων που αντλούν οφέλη από αυτές. Ξεκινήστε λοιπόν κύριοι «αρμόδιοι» με την χωροθέτηση προστατευόμενων περιοχών για τα αλιεύματα, δώστε την δυνατότητα στην παράκτια αλιεία να ασχοληθεί αυστηρά και μόνο σε κάποια τμήματα αυτών, θέτοντας αυστηρούς περιορισμούς  ως προς το είδος των αλιευτικών εργαλείων και την χρονική διάρκεια χρήσης τους και στην συνέχεια ασχοληθείτε με την εξυπηρέτηση του καταδυτικού τουρισμού. Αρκετά νομίζω έχουμε «ξεβρακωθεί» ως χώρα στον βωμό της υποτιθέμενης τουριστικής ανάπτυξης. Μέχρι σήμερα αυτή η χώρα μαστίζεται από μικροπολιτικές εξυπηρέτησης συγκεκριμένων κοινωνικοοικονομικών ομάδων. Τα αποτελέσματα δυστυχώς τα τρώμε όλοι στη μάπα και όπως φαίνεται θα συνεχίσουμε για πολύ ακόμα...

Γιατί χάνονται τα ψάρια στη Μεσόγειο

«Αν νομίζετε ότι τα τελευταία χρόνια βλέπετε όλο και λιγότερα ψάρια στις θάλασσές μας δεν κάνετε λάθος. Οι ψαράδες, που γνωρίζουν τα πράγματα από πρώτο χέρι, αλλά και οι επιστήμονες, που τα μελετούν πλέον συστηματικά, θα επιβεβαιώσουν τις υποψίες σας. Σύμφωνα με τις τελευταίες μελέτες ελλήνων ερευνητών τα πιο εμπορικά είδη, αυτά που όλοι προτιμάμε να βλέπουμε στο τραπέζι μας, αλιεύονται στα ευρωπαϊκά νερά της Μεσογείου – και η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση – επάνω από τα όρια που μπορούν να αντέξουν οι πληθυσμοί τους. Παράλληλα η απουσία καλής γνώσης της κατάστασης των αλιευτικών αποθεμάτων και η ελλιπής αστυνόμευση χειροτερεύουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Και όμως, αν μόνο εφαρμόζαμε τα υπάρχοντα μέτρα διαχείρισης θα είχαμε να κερδίσουμε πολλά. Μοιάζει παράδοξο αλλά με τις απαγορεύσεις οι αλιευτικές αποδόσεις θα βελτιώνονταν θεαματικά – μαζί και τα κέρδη των αλιέων.

Πόσα ψάρια ζουν στις θάλασσές μας; Η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα φυσικά δεν είναι απλή ούτε μπορεί ποτέ να είναι απόλυτα ακριβής. Παρ' όλα αυτά οι επιστήμονες έχουν τρόπους για να εκτιμούν σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα αλιευτικά αποθέματα μιας θάλασσας - το πόσο «εύρωστοι», με άλλα λόγια, είναι οι πληθυσμοί των ψαριών που αλιεύονται σε αυτήν και για πόσο καιρό ακόμη μπορούν να συνεχίσουν να φθάνουν στο πιάτο μας. Στη Βόρεια Ευρώπη οι εκτιμήσεις του είδους γίνονται εδώ και πολλές δεκαετίες - σε κάποιες χώρες μάλιστα δεν σταμάτησαν ούτε κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων. Αποτελούν τη βάση για τη χάραξη αλιευτικών πολιτικών και μέτρων διαχείρισης τα οποία όπως αποδεικνύεται δεν είναι μάταια.

Στη Μεσόγειο ωστόσο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Παρά το γεγονός ότι στα χαρτιά η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μία και ακολουθεί μια Κοινή Αλιευτική Πολιτική (ΚΑΠ), ο ευρωπαϊκός Νότος φαίνεται να βρίσκεται πολύ πιο πίσω από τον «αλιευτικά προηγμένο» Βορρά, τόσο όσον αφορά τη γνώση της κατάστασης των αποθεμάτων του όσο και, όπως είναι επόμενο, τη σωστή διαχείρισή τους. Η δε Ελλάδα έρχεται... τελευταία και καταϊδρωμένη: το επιβεβλημένο από τον ευρωπαϊκό κανονισμό εθνικό πρόγραμμα συλλογής αλιευτικών δεδομένων είχε διακοπεί στη χώρα μας για μια πενταετία κοστίζοντας όχι μόνο χρήμα αλλά και σημαντικά κενά στις γνώσεις μας, τα οποία αρχίσαμε μόλις πέρυσι να τρέχουμε για να καλύψουμε. Ολα αυτά με φόντο μια εικόνα η οποία διαγράφεται απογοητευτική: σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τα μεσογειακά αποθέματα - και μαζί με αυτά τα ελληνικά - βρίσκονται σε πτωτική πορεία και θα συνεχίσουν να παίρνουν την κατιούσα αν δεν υιοθετηθούν επειγόντως μέτρα. Μέτρα που, όπως δείχνει το παράδειγμα του Βορρά, αν μελετηθούν σωστά και εφαρμοστούν από όλους μπορούν να αποδώσουν καρπούς - ή μάλλον... ψάρια.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Αν στην Ελλάδα διαθέταμε λιγότερο κόμπλεξ απέναντι στους Βορειοευρωπαίους και υιοθετούσαμε έστω το 10% των πολιτικών που εφαρμόζουν εδώ και πολλά χρόνια ως προς την διαχείριση του περιβάλλοντος, να είστε σίγουροι ότι η κατάσταση θα ήταν πολύ καλύτερη. Αλλά η «ξερολίαση» και ο ωχαδερφισμός αποτελούν δύο ανίατες ασθένειες της Ελληνικής κοινωνίας που μέχρι σήμερα αντιμετωπίζονται μόνο με συντηρητικές αγωγές. Από την άλλη μεριά τι κοινό στοιχείο μπορεί να έχουν α) ο αλιέας που ψαρεύει ενάντια σε κάθε κανόνα βιώσιμης διαχείρισης, β) το ελεγκτικό όργανο που κλείνει συνειδητά  τα μάτια απέναντι στην παραβατικότητα των αλιέων και γ) ο πολιτικός που παίζει μικροπολιτικά παιχνίδια στην πλάτη του θαλασσίου περιβάλλοντος; Η απάντηση είναι έλλειψη στοιχειώδους περιβαλλοντικής παιδείας. Αυτής της παιδείας που μπορεί να κάνει α) τον ψαρά να αντιληφθεί ότι η βιώσιμη αλιεία συνδέεται άμεσα και με την μελλοντική του οικονομική επιβίωση, β) το ελεγκτικό όργανο να μην αντιμετωπίζει τον έλεγχο της αλιευτικής δραστηριότητας ως πάρεργο και γ) τον πολιτικό να σταματά να σκέφτεται μόνο την πολιτική του επιβίωση απέναντι στις εκάστοτε πιέσεις που δέχεται από τις επαγγελματικές οργανώσεις των αλιέων.
Βέβαια μην τρέφουμε αυταπάτες ότι λύνοντας το πρόβλημα της περιβαλλοντικής παιδείας, έτσι απλά θα λύναμε και το πρόβλημα της αλιευτικής διαχείρισης. Θα  θέταμε όμως πολύ στέρεες βάσεις για την μελλοντική του ορθολογική αντιμετώπιση. Στην παρούσα φάση και με δεδομένα τα προβλήματα πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας που βιώνουμε ως χώρα δεν ελπίζω σε άμεση λύση. Εδώ ακόμα τρώμε πρόστιμα από την ΕΕ για τις παράνομες χωματερές, με την αλιευτική διαχείριση θα ασχοληθούμε;

Αρχιπέλαγος: Διεθνής διάκριση για μέθοδο παρακολούθησης των θαλάσσιων λιβαδιών

«Την πρώτη θέση έλαβε η επιστημονική ομάδα του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας, Αρχιπέλαγος, στην κατηγορία DLR Energy & Environmental Challenge του διεθνούς διαγωνισμού διαστημικών εφαρμογών «Copernicus Masters».Ο διεθνής διαγωνισμός, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στα τέλη Οκτωβρίου στο Βερολίνο, διοργανώνεται ετησίως υπό την αιγίδα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA). Στο διεθνή διαγωνισμό, στον οποίο η χώρα μας συμμετείχε για πρώτη φορά, διακρίθηκαν συνολικά τέσσερις ελληνικές ομάδες, μεταξύ των οποίων και το Αρχιπέλαγος. Η εφαρμογή του Αρχιπελάγους, που βραβεύθηκε, είχε τίτλο «Seagrass in HD» και δημιουργούς τους Δημοσθένη Τραγανό και Samuel Matthews. Η εφαρμογή αυτή αποτελεί μία καινοτόμο μέθοδο για την παρακολούθηση των θαλάσσιων λιβαδιών σε θάλασσες και ωκεανούς παγκοσμίως, αρχής γενομένης από το Αιγαίο, και τα λιβάδια του ενδημικού είδους Ποσειδωνίας (Posidonia oceanica). Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιώντας δορυφορικά δεδομένα, τα οποία επιβεβαιώνονται από έρευνα πεδίου στο Αιγαίο, το Αρχιπελάγος μπορεί να χαρτογραφήσει την κατανομή των ενδιαιτημάτων της Ποσειδωνίας με άμεσο και σταθερό τρόπο, εκτιμώντας ταυτόχρονα τον ρυθμό υποβάθμισής τους, καθώς και την αποτελεσματικότητα των δράσεων για την προστασία τους.» (Βλ. σχετικά..).

www.tilos.gr

Εάν λάβουμε υπόψη μας την ιδιαίτερη σημασία που έχουν τα λιβάδια ποσειδωνίας γενικότερα για το περιβάλλον και όχι μόνο το θαλάσσιο, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε και την σπουδαιότητα της διάκρισης της επιστημονικής ομάδας του Αρχιπελάγους. Επίσης, εάν αναλογιστούμε ότι η μέχρι σήμερα επίσημη χαρτογράφηση των λιβαδιών ποσειδωνίας στην χώρα μας είναι πολύ μικρή, τότε το συγκεκριμένο project  αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία και μπορεί να αποτελέσει ένα ουσιώδες εργαλείο μελλοντικής καταγραφής και οριοθέτησης των ποσειδωνιών. Γιατί όταν ξέρεις τι έχεις, τότε ενδεχομένως μπορείς και να το προστατέψεις (εφόσον υπάρχει η σχετική βούληση). Πάντως θεσμικό πλαίσιο για την  προστασία αυτών των θαλάσσιων οικοσυστημάτων υφίσταται. Από εκεί και πέρα.....

Small ocean fish are thriving while humans eat up all their predators

«Little fish have never had it so good, according to research showing how mankind’s taste for big fish such as tuna and shark is allowing the anchovy and sardine to flourish.

Industrialised fishing practices are causing a revolution in the world’s oceans, with numbers of predator fish - which also include swordfish, grouper, North Atlantic cod and salmon - tumbling by 54 per cent in the past four decades. These fish sit at the top of the food chain and are more popular with humans than the smaller species because people find them tastier. Their volume – by weight - has fallen by 67 per cent in the past century, a University of British Columbia study has found.

But the drastic reduction in big fish in recent decades is great news for the smaller prey fish such as pilchards, herrings, sprats and caplin because it has significantly increased their chances of survival. The decline in predators has shored up supplies of once dwindling small fish - including anchovies and sardines - for decades to come.

The volume by weight of smaller fish has more than doubled in the past century. The biggest increases are to be found in those fish that are less popular with humans, such as sticklebacks and Gobies, the research found. Over the same period, the volume of predators fell by 67 per cent.

Despite the flourish small fish populations, scientists are concerned. “This should be a warning bell for the rest of the world. We are still fishing way too much,” said Professor Villy Christensen, lead author of the research paper. “Predators are important for maintaining healthy ecosystems."» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Πριν λίγες μέρες κάποιος με ρώτησε: «τι σημαίνει αλιευτική διαχείριση;» Δεν ξέρω τι κατάλαβε από την απάντησή μου, αλλά θα του πρότεινα να ρίξει μια ματιά στο παραπάνω άρθρο για να καταλάβει το τι ακριβώς ΔΕΝ είναι αλιευτική διαχείριση.