Λέσβος: «μεγαλώνει» το απολιθωμένο δάσος

«Μεγαλύτερο γίνεται το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου χάρη στα εντυπωσιακά νέα ευρήματα απολιθωμένων κορμών λεύκας, κανέλας και δάφνης που ανακαλύφθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Αγίας Παρασκευής, στο πλαίσιο των ερευνητικών εργασιών που πραγματοποιεί το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου.

Όπως επισημαίνεται σε σχετική ανακοίνωση, τα νέα ευρήματα δίνουν μια νέα διάσταση στην εικαζόμενη έκταση του Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου, τεκμηριώνοντας την παρουσία απολιθωμάτων σε μεγάλη απόσταση από τις γνωστές ιστορικά απολιθωματοφόρες θέσεις στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Λέσβου.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Κόντρα στις ανεπαρκείς τοπικές αυτοδιοικήσεις, κόντρα στην αδιαφορία των πολιτών, ακόμα και κόντρα σ' αυτή την κρίση που μαστίζει την Ελληνική κοινωνία, η Λεσβιακή φύση έχει την ικανότητα να μας ξαφνιάζει ευχάριστα, ειδικά όταν υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με μεράκι που εργάζονται προς αυτή την κατεύθυνση. Κάποιοια πράγματα στην ζωή δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως τυχαία...

Βιολογικός «εκτός»...Λύματα «εντός»

Η αλήθεια είναι πως τις τελευταίες δύο εβδομάδες η διάθεσή μου δεν βρίσκεται στα φόρτε της και όσο πλησιάζουν οι μέρες των εκλογών αισθάνομαι όλο και μεγαλύτερη ψυχική φόρτιση. Λίγο το αλαλούμ που επικρατεί στην Ελληνική κοινωνία, λίγο η αβεβαιότητα για το αύριο της χώρας μας είναι αρκετά για να διαταραχτεί η καθημερινότητά μου, όπως και των περισσοτέρων από εμάς φαντάζομαι.
Στις 4 Ιουνίου βρίσκομαι στο Μόλυβο  κάνοντας μία από τις αγαπημένες μου θαλασσινές βόλτες παρέα με την φωτογραφική μου μηχανή. Ήθελα να ρουφήξω λίγο φρέσκο θαλασσινό αέρα και να αποθανατίσω το υπέροχο ηλιοβασίλεμα.  Στην περιοχή της Αρχαίας Μήθυμνας και συγκεκριμένα πάνω από τον όρμο του Πλατύ Γιαλού  υπήρχε μία πολύ έντονη δυσοσμία που με παρέπεμπε σε αστικά λύματα, αλλά γνωρίζοντας ότι 500 μέτρα πιο κάτω βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του βιολογικού καθαρισμού θεώρησα ότι η μυρωδιά προερχόταν από εκεί. Ταυτόχρονα όμως ο ήχος ροής υδάτων που προερχόταν από την παραλία του Πλατύ Γιαλού με παραξένεψε και η περιέργεια με ώθησε να ακολουθήσω ένα μικρό μονοπάτι που οδηγεί εκεί. Δυστυχώς λίγο πριν την παραλία διαπίστωσα ότι το μονοπάτι είχε πλέον μετατραπεί σε μικρό χείμαρρο από τον οποίο διαχέονταν αστικά λύματα προς την θάλασσα προερχόμενα από μία τάφρο που βρίσκεται ακριβώς λίγα μέτρα πάνω από την Αρχαία Μήθυμνα και παράλληλα προς την ακτογραμμή.
Όταν μετά από αρκετή προσπάθεια και διάφορες «αθλοπαιδιές» κατάφερα να κατέβω στην παραλία με περίμενε μία δυσάρεστη έκπληξη. Ένας από τους παλιούς «καλούς» αγωγούς αποχέτευσης της Μήθυμνας βρισκόταν σε πλήρη «λειτουργία», ρίχνοντας με μεγάλη ορμή αστικά λύματα εντός της θάλασσας.  Πριν λίγο καιρό, είχα ακούσει για τα προβλήματα λειτουργίας των εγκαταστάσεων του βιολογικού καθαρισμού του Μολύβου, αλλά πίστευα - εντελώς ουτοπικά προφανώς - ότι το πρόβλημα θα είχε αντιμετωπιστεί. Δυστυχώς η φωτογραφική μου μηχανή με πρόδωσε την συγκεκριμένη χρονική στιγμή μένοντας από μπαταρία.  Έφυγα από την περιοχή αποφασισμένος να γυρίσω κάποια από τις επόμενες  μέρες για την λήψη του φωτογραφικού υλικού. Το βραδάκι της ίδια μέρας έκανα κουβέντα με μία ψυχή που αγαπάει και νοιάζεται για τον Μόλυβο όσο λίγοι. Ήξερα ότι αυτά που της είπα θα μεταφερθούν στα «κατάλληλα αυτιά». 

Στις 10 του μηνός που επέστρεψα για τις φωτογραφίες η κατάσταση ήταν απλώς βελτιωμένη, αλλά βεβαίως το πρόβλημα παραμένει. Η ροή των λυμάτων προς την θάλασσα έχει μειωθεί στο 1/10 της αρχικής της. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε δύο ζευγάρια τουριστών που έκαναν τον περίπατό τους στην περιοχή, να κοιτάζουν με απορία τον αγωγό, σχολιάζοντας την «υπέροχη» μυρωδιά που αναδυόταν από αυτόν. Πιστεύω, ότι όσο ο Βιολογικός καθαρισμός παραμένει εκτός λειτουργίας είναι θέμα χρόνου να αντιμετωπίσουμε εκ νέου το «θέαμα» της 04/06/2012.

Υπάρχουν πάρα πολλοί που υποστηρίζουν ότι κάθε τόπος έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Έτσι ακριβώς είναι. Η Λέσβος ειδικά έχει πληρώσει πολύ ακριβά το τίμημα των ανεπαρκών τοπικών αυτοδιοικήσεων. Όμως και οι ίδιοι οι κάτοικοι που τους επιλέγουν πραγματικά δεν ξέρω τι απαιτήσεις έχουν από αυτούς και αν σε τελική ανάλυση νοιάζονται πραγματικά για τον τόπο τους ή αποκλειστικά για τα ατομικά μικροσυμφεροντάκια τους. Το παράδειγμα με τον βιολογικό καθαρισμό του Μολύβου είναι ένα από τα πολλά που υπάρχουν στο νησί και καταδεικνύουν την αδιαφορία της τοπικής αυτοδιοίκησης για το φυσικό περιβάλλον. Το αν και πόσο αυτό μπορεί να επηρεάσει την οικονομία του νησιού και ειδικά την τουριστική είναι ένα θέμα το οποίο δεν νομίζω ότι απασχολεί σε βάθος τους «αρμοδίους».

''Οι Μηχανότρατες της μικροπολιτικής αδιαφορίας. Μέρος 2ο.''

Δυστυχώς μόλις ένα χρόνο μετά την ανάρτησή μου με τίτλο ΄΄Οι Μηχανότρατες της Μικροπολιτικής αδιαφορίας``, βρισκόμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές. Η κωμωδία με τίτλο ΄΄ειδική άδεια απόπλου για αλιεία στα Διεθνή ύδατα``, είχε προφανώς μεγάλη επιτυχία την προηγούμενη χρονιά και έτσι οι συντελεστές της αποφάσισαν για την συνέχειά της. Πρωταγωνιστές συνεχίζουν να παραμένουν οι ιδιοκτήτες των Μηχανοτρατών και βεβαίως κάποιοι  εκλεκτοί Περιφερειάρχες της χώρας. Αυτή την φορά όμως, για να υπάρχει μεγαλύτερο σασπένς και να κρατηθεί ζωντανό το ενδιαφέρον των θεατών, αποφασίστηκε ότι πρέπει να δοθεί και  δεύτερος ρόλος, να υπάρχει guest star, ενώ  οι κομπάρσοι της κωμωδίας παραμένουν σταθεροί. 

Αυτή λοιπόν τη φορά ο σεναριογράφος αποφάσισε ότι το «θεάρεστο» έργο των πρωταγωνιστών δεν θα ήταν τόσο εύκολο και θα έπρεπε να ξεπεραστούν κάποια εμπόδια. Έρχεται λοιπόν το Υπουργείο Ανάπτυξης Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας/Δ/νση Αλιείας και με σχετικό του έγγραφο προσπαθεί να βάλει «τρικλοποδιές» στους Περιφερειάρχες. Το εν λόγω έγγραφο αναφέρει  μεταξύ άλλων ότι «η επέκταση της αλιευτικής περιόδου των Μηχανοτρατών κατά τους θερινούς μήνες θα είχε δυσμενείς επιπτώσεις στα αποθέματα συγκεκριμένων ειδών και ενδεχομένως θα έπρεπε να ληφθούν αντισταθμιστικά μέτρα περιορισμού την νόμιμης αλιευτικής περιόδου των συγκεκριμένων σκαφών που είναι από 01/10 ως 31/05 εκάστου έτους». Γίνεται λοιπόν μια προσπάθεια να ξυπνήσει η όποια περιβαλλοντική ευαισθησία υπάρχει (;) στους τοπικούς άρχοντες, ενώ από την άλλη μεριά εκτοξεύεται μία έμμεση απειλή προς τους ιδιοκτήτες Μηχανοτρατών για ενδεχόμενη συρρίκνωση του επιτρεπόμενου χρόνου αλίευσης στα χωρικά μας ύδατα. Δυστυχώς όμως το Υπουργείο υπέπεσε σε ένα σοβαρό «ατόπημα». Δρώντας περισσότερο ως ένας νέος Πόντιος Πιλάτος και λιγότερο ως όργανο της Κεντρικής Κρατικής διοίκησης, με το έγγραφο (συμβουλευτικού χαρακτήρα), που απέστειλε στις Περιφέρειες της χώρας τους αφήνει το περιθώριο να ενεργήσουν κατά την κρίση τους, αφού δεν παρέχει καμία νομική δέσμευση!!! Χρειάζεται να αναφέρω αναλυτικά ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Μέχρι στιγμής στη Λέσβο υπάρχουν τέσσερις εκδοθείσες άδειες  για τα διεθνή και έπεται συνέχεια. Το ίδιο βεβαίως συμβαίνει και σε άλλες Περιφέρειες της χώρας.

Και ενώ κανείς θα περίμενε ότι και για φέτος ολοκληρώθηκε το μικροπολιτικό έργο κάποιων τοπικών αρχόντων χωρίς προβλήματα, έρχεται η Πανελλήνια Ένωση Πλοιοκτητών Μέσης Αλιείας (ΠΕΠΜΑ)  και με σχετικό εξώδικο έγγραφό της στρέφεται εναντίον των Περιφερειαρχών της χώρας που έχουν εκδώσει άδειες απόπλου για τα διεθνή.  Μάλιστα τους απειλεί ότι εάν δεν προβούν σε ανάκληση των ήδη εκδοθέντων αδειών, θα κινηθεί εναντίον τους νομικά. Διαβάζοντας βέβαια κάποιος το σχετικό έγγραφο  αντιλαμβάνεται  ότι δεν απέκτησαν ξαφνικά στην ΠΕΠΜΑ οικολογικές ευαισθησίες. Eντός του κειμένου μνημονεύονται έγγραφα του ΕΛΚΕΘΕ που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση των ιχθυαποθεμάτων στο Αιγαίο, έγγραφο της Διεύθυνσης Ελέγχου Αλιείας του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη αναφορικά με την συχνότητα δραστηριοποίησης των Μηχανοτρατών σε συγκεκριμένα αλιευτικά πεδία, το προαναφερθέν έγγραφο του ΥΠΑΑΝ, καθώς και σχετικοί εθνικοί και κοινοτικοί Kανονισμοί. Παρόλα αυτά η βασική τους μέριμνα δεν αφορά καθαρά στην προστασία των ιχθυαποθεμάτων - αν και αυτός θα έπρεπε να είναι ο βασικός στόχος -  αλλά περισσότερο σχετίζεται με την προληπτική δράση απέναντι στο ενδεχόμενο μείωσης της αλιευτικής προσπάθειας των Μηχανοτρατών μέσω του περιορισμού της χρονικής διάρκειας δραστηριοποίησής τους στα πλαίσια εφαρμογής του άρθρου 19 του Καν. (ΕΚ) 1967/2006 «Σχέδια διαχείρισης για ορισμένους τύπους αλιείας σε χωρικά ύδατα». Το ποιός θα κληθεί να θεσπίσει τέτοιου είδους απαγόρευση είναι άγνωστο, αλλά όσο παραμένουμε ακόμα μέλος της ΕΕ υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο η «καρπαζιά» να έχει Ευρωπαϊκό χαρακτήρα, όπως εκείνη για την ελάχιστη απόσταση του 1,5 ν.μ. 
Δυστυχώς σε όλη αυτή την κωμωδία υπάρχουν και οι κομπάρσοι, οι οποίοι είτε δεν έχουν λόγο και απλώς εκτελούν εντολές (Λιμενικές Αρχές), είτε ο λόγος τους δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από τα αρμόδια θεσμικά όργανα της Πολιτείας (Ινστιτούτα θαλάσσιας Προστασίας, Μ.Κ.Ο. κλπ).
Μόλις πριν λίγες μέρες είχαμε την παγκόσμια ημέρα για την βιοποικιλότητα, της οποίας ο φετινός εορτασμός  ήταν αφιερωμένος στην θαλάσσια και παράκτια βιοποικιλότητα. Στο σχετικό άρθρο του econews αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι: «Η διατήρηση των θαλάσσιων και παράκτιων οικοσυστημάτων και Βιοποικιλότητας αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη διατροφική, πνευματική, κοινωνική και οικονομική ευημερία τόσο των παράκτιων κοινοτήτων όσο και γενικότερα της ανθρωπότητας». Αυτή βεβαίως η ανάγκη προκύπτει από το γεγονός ότι : «Το θαλάσσιο οικοσύστημα αποτελεί τη ναυαρχίδα της Βιοποικιλότητας δεδομένου ότι περίπου το 90% των ζώντων φυτικών και ζωικών οργανισμών και μικροοργανισμών (πλαγκτονικοί και βενθικοί οργανισμοί, ψάρια, θαλάσσια θηλαστικά, θαλάσσια ορνιθοπανίδα, παράκτιοι οργανισμοί) ζει και αναπαράγεται στο θαλάσσιο και παράκτιο  περιβάλλον, το οποίο καλύπτει το 71% της επιφάνειας του πλανήτη μας». Αυτά που αναφέρονται στο econews δεν είναι βεβαίως κάτι καινούριο. Από μικρό παιδί θυμάμαι να διαβάζω και να ακούω για την ιδιαιτερότητα του θαλασσίου περιβάλλοντος και το πόσο σημαντικό ρόλο αυτό διαδραματίζει στην διατήρηση οικολογικών ισορροπιών σε όλο τον πλανήτη. Με την πάροδο των ετών βέβαια η επιστημονική κοινότητα προχώρησε σε ακόμα πιο ενδελεχείς μελέτες του υγρού στοιχείου παρέχοντάς μας πληρέστερο και πιο εξειδικευμένο πληροφοριακό υλικό, που μας δίνει την δυνατότητα να κατανοήσουμε σε μεγαλύτερο βάθος την αξία του. Δυστυχώς όμως αυτή την αξία δείχνουν να μην την αντιλαμβάνονται ή ακόμα χειρότερα να την αγνοούν διάφοροι «μαχαλόμαγκες» της μικροπολιτικής. Αυτό βεβαίως δεν αποτελεί έκπληξη, από την στιγμή που οι ίδιοι άνθρωποι έχει αποδειχθεί σε βάθος χρόνου ότι  αγνοούν την ευθύνη της θέσης που κατέχουν και ότι βασικό τους μέλημα πρέπει να αποτελεί η  ικανοποίηση των αναγκών των πολιτών, χωρίς σε καμία περίπτωση να θίγονται συνταγματικά κατοχυρωμένα ζητήματα ισότητας, προστασίας του περιβάλλοντος κ.λ.π. Από την άλλη μεριά δεν είναι δυνατόν μία Περιφερειακή Διοίκηση να αυθαιρετεί και να πηγαίνει  κόντρα στην βούληση και τις παρεχόμενες οδηγίες της Κεντρικής Διοίκησης. Αυτό δείχνει ότι συνεχίζει να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα «αναρχίας» στις δομές της Κεντρικής Κρατικής Διοίκησης. Κάτι τέτοιο  διαπιστώνεται πολύ εύκολα εάν κάποιος εξετάσει διαχρονικά τον τρόπο που εφαρμόζουμε(;) και ενσωματώνουμε(!) το Κοινοτικό δίκαιο, την ίδια στιγμή που αρνούμαστε πεισματικά να απεμπλακούμε από το θεσμικό μας παρελθόν  (βλ. για παράδειγμα τις απαρχαιωμένες διατάξεις του Β.Δ 666/66). Αυτή την αναρχία σε συνδυασμό με τον ωχαδερφισμό και την κρίση αξιών που βιώνουμε ως λαός την έχουμε πληρώσει, συνεχίζουμε να την πληρώνουμε και ενδέχεται να την πληρώσουμε ακόμα χειρότερα στο προσεχές μέλλον, καθώς  «μαχαλόμαγκες» υπάρχουν πολλοί και κατοικοεδρεύουν σε διαφορα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας, περιμένοντας να έρθει η δική τους ώρα δράσης... 

Αιγαίο: δύο ρινοδέλφινα από τη «φυλακή» ξανά στο φυσικό τους περιβάλλον

«Εντοπίστηκε πριν λίγες μέρες σε κόλπο στο Βαθύ της Σάμου ο Τομ, το ένα από τα δύο πασίγνωστα ρινοδέλφινα που ελευθερώθηκαν πρόσφατα για να ενταχθούν στο φυσικό τους περιβάλλον μετά από πολύχρονη παραμονή τους σε ενυδρείο στην Τουρκία. Άνδρες του λιμενικού σώματος που εντόπισαν το ζώο ενημέρωσαν άμεσα το Αρχιπέλαγος και μέλη της Ομάδας Άμεσης Ανταπόκρισης βρέθηκαν από το πρωί δίπλα στο ρινοδέλφινο.» (Βλ. σχετικό άρθρο...).

Μετά την φυλακή του ενυδρείου, ελπίζω τα δύο θηλαστικά να χαρούν την ελευθερία τους και να μην χρειαστεί να την «πληρώσουν» με την ίδια τους την ζωή την όποια οικειότητα ενδεχομένως έχουν με το ανθρώπινο είδος  .

Η 1η βάση δεδομένων με τα «βαρελόσκυλα» της Λέσβου – Μπορείτε να βοηθήσετε;

«Μια λίστα, μια βάση δεδομένων με τα «βαρελόσκυλα» της Λέσβου προσπαθούν να δημιουργήσουν οι φιλόζωοι του νησιού, σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας zoosos.gr.

Στόχος τους είναι να σώσουν όσο το δυνατόν περισσότερα σκυλιά, να  ενημερώσουν αλλά και να οδηγήσουν στη δικαιοσύνη όσους δεν συμμορφωθούν, όπως ορίζει ο νόμος 4039/2012.

Μάλιστα, στη σελίδα που δημιούργησαν στο facebook, με τίτλο «Σώστε τα «βαρελόσκυλα» της Λέσβου- Save Lesvos’ «Barrel Dogs»» δίνουν οδηγίες για όποιον μπορεί να βοηθήσει.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Όποιος γυρνάει στις «εξοχές» της Λέσβου σίγουρα έχει συναντήσει κάποιο βαρελόσκυλο και εάν είχε την στοιχειώδη ευαισθησία  να ασχοληθεί λίγο μαζί του θα διαπίστωσε και τις άθλιες συνθήκες «διαβίωσής» τους (αργός θάνατος). 

Μία φωτογραφία και ένα e-mail, είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει κάποιος για να γλυτώσει τα άτυχα τετράποδα από το βασανιστήριο.

Φτιάχνουν θαλάσσιο πάρκο δίπλα στο «σφαγείο» δελφινιών

«Ακούγεται σαν κακό αστείο αλλά η ιαπωνική πόλη Taiji, όπου κάθε χρόνο σφαγιάζονται εκατοντάδες δελφίνια στο πλαίσιο ενός βάρβαρου κυνηγιού, κατασκευάζει θαλάσσιο πάρκο όπου οι τουρίστες θα μπορούν να παίξουν με τα θηλαστικά.

Το πάρκο θα βρίσκεται πολύ κοντά στον κόλπο όπου πραγματοποιείται το ετήσιο κυνήγι δελφινιών. Παρά την πρωτοβουλία, αξιωματούχοι της πόλης Taiji διαβεβαιώνουν ότι η σφαγή των δελφινιών θα συνεχιστεί κανονικά.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Εάν αυτή τη στιγμή γράψω ότι ακριβώς μου έρχεται στο μυαλό τότε αρκετοί θα με χαρακτηρίσουν ως μεγάλο ρατσιστή. Κάποια πράγματα δυστυχώς δεν μπορώ ή ενδεχομένως και να μην θέλω να τα επεξεργαστώ με την λογική, ειδικά όταν έχουν να κάνουν με την αφαίρεση της ζωής οποιουδήποτε πλάσματος. Στην περίπτωση της πόλης Taiji η μεγαλύτερη τιμωρία θα ήταν να μην πατήσει ούτε ένας τουρίστας, για μεγάλο χρονικό διάστημα, ως ένδειξη διαμαρτυρίας αφενός για την άδικη σφαγή των δελφινιών που συντελείται εκεί και αφετέρου για την υποκρισία των Γιαπωνέζων που τολμούν να κατασκευάσουν θαλάσσιο πάρκο μέσα σε μια αιματοκυλισμένη από τους ίδιους θάλασσα.

Για τα δελφίνια βέβαια σωτηρία δεν υπάρχει, καθώς είτε θα αποτελέσουν «εκλεκτή λιχουδιά» για τους παμφάγους Ιάπωνες, είτε θα υποχρεώνονται σε διάφορα ακροβατικά φυλακισμένα σε κάποιο θαλάσσιο πάρκο ανά τον κόσμο.

Το περιβάλλον στενάζει...

Δεν πιστεύω ότι στο πελατειακό ελληνικό κράτος υπήρχε ποτέ ιδιαίτερος χώρος για την προστασία του περιβάλλοντος και βιώσιμη ανάπτυξη. Ακόμα και να υπήρξαν μεμονωμένες περιπτώσεις πολιτικών που να είχαν την πρόθεση να ασχοληθούν λίγο παραπάνω με τον συγκεκριμένο τομέα, αυτές χάθηκαν κάπου ανάμεσα στον βούρκο της γραφειοκρατίας, της αδιαφάνειας και της διαφθοράς που μαστίζουν επί δεκαετίες την ελληνική κοινωνία. Ως εκ τούτου οι διάφορες νομοθετικές ρυθμίσεις που υπάρχουν για περιβαλλοντικά θέματα τις περισσότερες φορές  δεν εφαρμόζονται ή ακόμα χειρότερα έχουν τόσα κενά, που η όποια προσπάθεια εφαρμογής τους δίνει ανέλπιστη χαρά (εργασία) στους νομικούς της χώρας.

Δυστυχώς την τρέχουσα περίοδο, όσο και να «φωνάζουν» οι περιβαλλοντικές Μ.Κ.Ο., η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και πολιτικών δεν πρόκειται να τους δώσει σημασία. Το αν μελλοντικά μπορεί να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο είναι ένα άλλο θέμα το οποίο στην παρούσα φάση, αλλά και για τα επόμενα χρόνια, δεν απασχολεί και δεν θα απασχολήσει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Ούτως η άλλως οι Έλληνες είμαστε λαός που δρα παρορμητικά, ενώ ταυτόχρονα πάσχουμε και από το σύνδρομο της ασθενούς μνήμης, κάτι που αποτυπώθηκε περίτρανα και στο πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα.

Το δικαίωμα στην πολιτική ανυπακοή

«Η οργή και ο θυμός, στις μέρες μας, περισσεύει. Ομάδες αναλαμβάνουν δράση προχωρώντας σε ενέργειες πολιτικής ανυπακοής για την υπεράσπιση αυτονόητων δικαιωμάτων ή προνομίων που κινδυνεύουν να χαθούν.

Υπάρχει όμως και η πολιτική ανυπακοή που έρχεται να αναδείξει την ανάγκη προστασίας ενός κοινού αγαθού, όπως είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα ή το περιβάλλον.» (Βλ. σχετικά..).

Δεν νομίζω ότι υπάρχει νοήμων άνθρωπος που δεν πιστεύει στην υπεράσπιση αυτονόητων δικαιωμάτων και προνομίων, πολλά εκ των οποίων έχουν διεκδικηθεί και κατακτηθεί σε βάθος χρόνου και μέσα από κοινωνικούς αγώνες. Κατά την διάρκεια της τελευταίας διετίας όμως, βιώνοντας την όλη κοινωνική ταραχή που προήλθε εξαιτίας της κρίσης, άρχισα να αναρωτιέμαι για το τι ακριβώς θεωρεί ο Έλληνας ως αυτονόητο στην καθημερινότητά του. Ειδικά δε αυτά που θεωρούσε - και σε μεγάλο βαθμό θεωρεί ακόμα - ως αυτονόητα στο κομμάτι της οικονομίας, αποτελούν και έναν από τους βασικότερους λόγους που έχει οδηγηθεί η χώρα μας στην σημερινή κατάσταση. Η φοροδιαφυγή είχε λάβει την μορφή καθολικού εθιμοτυπικού δικαίου, σε σημείο που αυτοί που αποτελούσαν εξαίρεση στον κανόνα να είναι «δακτυλοδεικτούμενοι». Παρεξηγήσαμε την έννοια  του δικαιώματος και ξεχάσαμε την  σημασία της υποχρέωσης. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ και σε άλλους τομείς της κοινωνικοοικονομικής μας ζωής για να αποδείξω το που ήμασταν λάθος ως κοινωνία, εξάλλου το θέμα έχει υπεραναλυθεί κατά την διάρκεια των δύο τελευταίων ετών.

Σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ τις προθέσεις της greenpeace αναφορικά με την προστασία του περιβάλλοντος και στην συγκεκριμένη περίπτωση του θαλασσίου. Όταν όμως καλείσαι να υπερασπιστείς ένα τόσο ευαίσθητο τομέα όπως το περιβάλλον, οφείλεις να έχεις επιστημονικά τεκμηριωμένα επιχειρήματα, να είσαι αντικειμενικός, δίκαιος και σίγουρα να μην διαθέτεις μονοδιάστατες απόψεις. Η εμμονή της οργάνωσης με τα θαλάσσια καταφύγια, η στοχοποίηση της μέσης αλιείας και ειδικά των Μηχανοτρατών ως των μοναδικών υπεύθυνων για την καταστροφή της θαλάσσιας πανίδας και η με έμμεσο τρόπο «αγιοποίηση» των παράκτιων αλιέων, είναι μονοδιάστατη, άδικη και σαφέστατα στερείται αντικειμενικότητας. Το λιγότερο που οφείλει (έχει υποχρέωση), να κάνει είναι να αλλάξει ρότα στην αντιμετώπιση του όλου ζητήματος και να προσπαθήσει να κάνει τον «εχθρό» σύμμαχο στον αγώνα για βιώσιμη αλιεία και προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος. Με αυτό τον τρόπο, το δικαίωμα στην πολιτική ανυπακοή, που υπερασπίζεται η οργάνωση, θα αποκτήσει ουσιώδες νόημα.       

Κάθε ψάρι στον καιρό του κι ο κολιός ποτέ τον Αύγουστο

«Μπορεί όλοι να έχουμε ακούσει τη γνωστή παροιμία, ωστόσο πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται η αλίευση και κατανάλωση κολιού κατά την περίοδο αναπαραγωγής του, δηλαδή τον Αύγουστο;

Σύμφωνα με την περιβαλλοντική οργάνωση WWF Ελλάς, η αλίευση και κατανάλωση ψαριών σε λάθος εποχή και κάτω από τα επιτρεπόμενα μεγέθη είναι από τους βασικούς λόγους μείωσης των ιχθυαποθεμάτων στις ελληνικές θάλασσες.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Μου αρέσει ο τρόπος που η WWF προσεγγίζει το ζήτημα της προστασίας των ιχθυαποθεμάτων. Βασιζόμενη τόσο στο νομοθετικό πλαίσιο όσο και σε επιστημονικά δεδομένα που προέρχονται από το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας προσπαθεί με σχετικά απλό τρόπο να εξηγήσει στους καταναλωτές τα αίτια της μείωσης των ιχθυαποθεμάτων. Ταυτόχρονα, παροτρύνοντάς τους για ορθή καταναλωτική συμπεριφορά απέναντι στα αλιεύματα, προσπαθεί να τους δώσει να καταλάβουν ότι και οι ίδιοι αποτελούν μέρος της λύσης του προβλήματος. Με την δημιουργία του οδηγού Fishtips γίνεται προσπάθεια να αντιληφθεί ο απλός καταναλωτής τον τρόπο που η αλιευτική δραστηριότητα, τα ελάχιστα  μεγέθη αλιευμάτων και οι περίοδοι αναπαραγωγής τους, σχετίζονται άμεσα με την κατάσταση της ιχθυοπανίδας  στο θαλάσσιο περιβάλλον. Νομίζω ότι όσοι πολίτες καταναλώνουν αρκετά συχνά αλιεύματα, θα μπορέσουν να αντιληφθούν τυχόν «καταναλωτικά λάθη» στα οποία έχουν υποπέσει, τις περισσότερες φορές εν αγνοία τους. Από εκεί και πέρα όταν γνωρίζεις δεν υπάρχουν  δικαιολογίες και πλέον επαφίεται στην καλή διάθεση και περιβαλλοντική ευαισθησία του κάθε καταναλωτή για το πως θα συμπεριφέρεται από δω και πέρα.

Τα υπόλοιπα κομάτια του παζλ που λέγεται ΄΄αλιευτική διαχείριση``, απαιτείται να συμπληρωθούν αφενός από τους ίδιους τους αλιείς, με την υιοθέτηση ορθών αλιευτικών πρακτικών  και αφετέρου από όλους τους υπόλοιπους αρμόδιους φορείς της πολιτείας που είναι επιφορτισμένοι με το έργο της προστασίας του θαλασσίου περιβάλλοντος. Εδώ δυστυχώς έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα.  

Σταματήστε την καταστροφή!

«Οι ακτιβιστές της Greenpeace σήμερα το πρωί ήρθαν αντιμέτωποι με τη μηχανότρατα ALBERTA II, στα ανοιχτά της θάλασσας μεταξύ Μυκόνου και Δήλου με τα μηνύματα «Απαγορεύεται η καταστροφή» και «Θαλάσσιο Καταφύγιο στις Κυκλάδες Τώρα!». Στόχος αυτής της δυναμικής, αλλά ταυτόχρονα ειρηνικής δράσης της Greenpeace ήταν να ζητήσει από τον καπετάνιο της μηχανότρατας, που ψάρευε στο προτεινόμενο θαλάσσιο καταφύγιο των Βόρειων Κυκλάδων, να σταματήσει την πιο καταστροφική αλιευτική πρακτική και να αποτελέσει μέρος της λύσης, στηρίζοντας την πρόταση της Greenpeace για την προστασία της περιοχής. Παράλληλα, την υποστήριξή τους στη δράση εξέφρασαν και παράκτιοι ψαράδες επτά νησιών, τονίζοντας την επιτακτική ανάγκη για προστασία της περιοχής.» (Βλ. σχετικά..). 

 

Κανονικά ο τίτλος της συγκεκριμένης ανάρτησης θα έπρεπε να είναι «Ξεπερνώντας τα όρια της γραφικότητας». 

Δυστυχώς αυτή η ιστορία με τα θαλάσσια καταφύγια έχει γίνει τόσο έμμονη ιδέα που προκειμένου να την στηρίξουν (προωθήσουν), καταφεύγουν πλέον σε ενέργειες που λίαν επιεικώς μπορούν να χαρακτηριστούν ΄΄γραφικές``. Ειδικά χθες ξεπέρασαν κατά πολύ τα όρια αφού παρεμπόδισαν την αλιευτική προσπάθεια της Μηχανότρατας ALBERTA II ποντίζοντας πλωτούς σημαντήρες κοντά στην πλώρη του αλιευτικού, αλλά αφήνοντας και άτομα εντός της θάλασσας. Τόσο στο facebook όσο και στην ιστοσελίδα της οργάνωσης έγινε λόγος για ακτιβιστές που έρχονται αντιμέτωποι με την εν λόγω Μηχανότρατα, αναφορές για καταστροφικές πρακτικές του συγκεκριμένου εργαλείου, με αποτέλεσμα να δοθεί αρχικά η εικόνα ότι το συγκεκριμένο αλιευτικό είχε υποπέσει σε σοβαρή αλιευτική παράβαση και η greenpeace τον έπιασε επ' αυτοφώρω. Εννοείται βεβαίως ότι τίποτα από όλα αυτά δεν είχε γίνει. Η αγαπητή οργάνωση βρήκε απλώς έναν ακόμη τρόπο να επανέλθει στο ζήτημα των θαλασσίων καταφυγίων παρεμποδίζοντας μία νόμιμη αλιευτική δραστηριότητα. Το χειρότερο δε είναι ότι δεν δίστασε να δώσει στην δημοσιότητα και τα στοιχεία του αλιευτικού σκάφους λες και πρόκειται για στυγνό εγκληματία. Εννοείται βεβαίως ότι ο κυβερνήτης της Μηχανότρατας δεν έκατσε με σταυρωμένα χέρια με αποτέλεσμα αυτή την στιγμή τέσσερα μέλη της οργάνωσης να κρατούνται στο Λιμεναρχείο Πάρου και αύριο θα οδηγηθούν στον εισαγγελέα.

Από τότε που άρχισε η ιστορία με τα θαλάσσια καταφύγια η GP ψάχνει στήριξη στις τοπικές κοινωνίες και κατά βάση στους παράκτιους αλιείς. Αναμενόμενο ήταν λοιπόν να στοχοποιήσει την Μηχ/τα, η οποία ούτως ή άλλως αποτελεί «εχθρό» των παράκτιων αλιέων, ενώ με ένα τελείως μαγικό τρόπο έχει «αγιοποιήσει» την παράκτια αλιεία, λες και αυτή πραγματοποιείται μόνο με αθώα εργαλεία. Αυτή η πρακτική φαίνεται να έχει απήχηση σε μια πολύ μεγάλη μερίδα ανθρώπων που ενδεχομένως έχουν κάποιες οικολογικές ευαισθησίες, αλλά επί της ουσίας είναι τελείως άσχετοι με την θάλασσα. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που λόγω της μεγάλης τους επαφής με το θαλάσσιο περιβάλλον και την αλιεία, είναι σε θέση να αξιολογούν καταστάσεις και να μην δέχονται αφιλτράριστα οτιδήποτε τους πλασάρει μια Μ.Κ.Ο. Εάν λοιπόν η χθεσινή κίνηση της GP είχε σκοπό να αναδείξει μια σοβαρή παρανομία, τότε θα με έβρισκε σύμφωνο 100%. Αυτό όμως που αποδείχθηκε είναι ότι πρόκειται για μία ακόμη κίνηση αυτοπροβολής.

Δεν θεωρώ επίσης τυχαίο το χρονικό διάστημα που επιλέχθηκε από την οργάνωση για την συγκεκριμένη κίνηση, καθώς είναι λίγες μέρες μετά την ψήφιση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο των προτάσεων του Κρίτωνα  Αρσένη σχετικά με την βιοποικιλότητα, μεταξύ των οποίων γίνεται αναφορά για την αναγκαιότητα θέσπισης καταφυγίων αλιευμάτων. Τι φοβάται η greenpeace; Μήπως χάσει την αποκλειστικότητα προώθησης του project για τα θαλάσσια καταφύγια; Μα ούτως ή άλλως δεν είναι η μόνη που κάνει λόγο για το συγκεκριμένο θέμα, αλλά σίγουρα είναι η μοναδική που δεν το χειρίζεται  διακριτικά και με την δέουσα επιστημονική σοβαρότητα που απαιτείται.

Εάν πραγματικά η οργάνωση θέλει την στήριξη της Πανελλήνιας Ένωσης Πλοιοκτητών Μέσης Αλιείας στο θέμα των θαλασσίων καταφυγίων οφείλει να βρει έναν πιο διακριτικό τρόπο προσέγγισής τους και σίγουρα δεν μπορεί να συνεχίσει να τους «πατάει τον κάλο» τόσο άγαρμπα, γιατί πιθανότατα θα έχει αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιθυμεί. Διάλογος, κατάθεση σοβαρών και επιστημονικά τεκμηριωμένων προτάσεων, αμοιβαίες υποχωρήσεις και εξεύρεση της καλύτερης δυνατής λύσης με γνώμονα την προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος και μόνο.

Ελλάδα: πρωταθλήτρια Ευρώπης στις χωματερές

«Πρωταθλήτρια στις χωματερές μεταξύ των παλαιών χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η Ελλάδα, ενώ βρίσκεται στην έκτη θέση του συνόλου.

Τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η ΕΕ αφορούν το σύνολο των χώρων ταφής, νόμιμους και παράνομους.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Προφανώς και αυτή η Ευρωπαϊκή πρωτιά  οφείλεται στην άριστη οργάνωση που έχουμε ως λαός και στην αψεγάδιαστη λειτουργία των κρατικών θεσμών. Διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθεί αυτή η έφεση που έχουμε στον αρνητικό πρωταθλητισμό όσον αφορά στις κοινωνικοοικονομικές μας δομές.  

Το Ευρωκοινοβούλιο κατά της ιδιωτικοποίησης των αλιευμάτων

«Με ευρεία πλειοψηφία το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στήριξε την πρωτοβουλία του Κρίτωνα Αρσένη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των αλιευμάτων. Ως αποτέλεσμα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά από τα κράτη μέλη και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αναγνωρίσουν τα ψάρια ως κοινό αγαθό και να πάρουν μέτρα προκειμένου η αλιεία να μη συγκεντρωθεί στα χέρια λίγων.

Η εκστρατεία του Κρίτωνα Αρσένη και τεσσάρων συναδέλφων του διήρκεσε τέσσερις μήνες κατά τους οποίους συλλέχθηκε η έγγραφη υποστήριξη 390 ευρωβουλευτών με τη διαδικασία της γραπτής διακήρυξης, ενώ χθες υιοθετήθηκε επίσημα από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Δεν ξέρω πως ακριβώς εννοούν την «ιδιωτικοποίηση» των αλιευμάτων - δεδομένου ότι δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ιδιαιτερότητες εκμετάλλευσης των αλιευτικών πόρων σε όλα τα ύδατα της Ε.Ε. - αλλά στη χώρα μας χαρακτηριστικό δείγμα άτυπης μονοπωλιακής εκμετάλλευσης αλιεύματος αποτελεί η αλιεία και το εμπόριο του ερυθρού τόνου. Οι ελάχιστες χορηγηθείσες ειδικές άδειες αλιείας σε σχέση με το σύνολο των παράκτιων επαγγελματιών αλιέων, καθώς και η μία μόνο ειδική άδεια αλιείας ζωντανού τόνου από γρι-γρι, σαφέστατα δημιουργούν ερωτηματικά σχετικά με την αντικειμενικότητα των κριτηρίων χορήγησης εν λόγω αδειών.  

Επίσης άλλο ένα δείγμα άτυπης ιδιωτικοποίησης αλιευμάτων στην Ελλάδα αποτελεί η απαγόρευση αλιείας δίθυρων μαλακίων (όστρακα) και οστρακόδερμων (αστακοί, αστακοκαραβίδες κ.λ.π.) από τους ερασιτέχνες αλιείς.

Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι η πρωτοβουλία του Κου Αρσένη αφορά στην επαγγελματική εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων, όμως σε κάθε περίπτωση, η αναγνώριση των αλιευμάτων ως κοινό αγαθό μπορεί να αποτελέσει μία σημαντική νομοθετική βάση προκειμένου να αναληφθούν πρωτοβουλίες για την άρση και άλλων αδικιών που υπάρχουν στον τομέα της ευρύτερης αλιευτικής δραστηριότητας.

«Ομορφιές» στο λιμάνι της Μυτιλήνης

Η παραπάνω εικόνα σίγουρα δεν είναι πρωτόγνωρη για τους κατοίκους της Μυτιλήνης, ειδικά όταν πνέουν ισχυροί Νότιοι άνεμοι. Επίσης πρωτόγνωρη δεν είναι και η αδιαφορία του αρμόδιου φορέα που οφείλει να ασχοληθεί με την εικονιζόμενη ρύπανση. Προφανώς κάποιοι θεωρούν ότι εικόνες σαν και αυτή αποτελούν «κόσμημα» για το ούτως ή άλλως ταλαιπωρημένο από την ρύπανση λιμάνι, ειδικά όταν έχουν αρχίσει να «σκάνε μύτη» οι πρώτοι τουρίστες στο νησί.
Πραγματικά δεν ξέρω τι απαιτήσεις μπορώ να έχω από ανθρώπους που καταλαμβάνουν θέσεις «κλειδιά» σε συγκεκριμένους φορείς του νησιού, όταν μου αποδεικνύουν σχεδόν καθημερινά ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν ακόμα και στις πιο απλές και στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους, οι οποίες επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα την καθημερινότητά μας.

Περιβαλλοντικό έγκλημα στη Κρήτη: Αδίστακτοι σκοτώνουν σπάνια είδη χελώνας και φώκιας

«Απίστευτο περιβαλλοντικό έγκλημα στη Σητεία, με τους ασυνείδητους να σκοτώνουν χελώνες και φώκιες, χωρίς να σκέφτονται τις δυσάρεστες επιπτώσεις για το οικοσύστημα και τελικά για τους ίδιους τους εαυτούς τους! Πριν λίγες ημέρες, ανατολικά από τη παραλία της Χιώνας στο Παλαίκαστρο Σητείας βρέθηκε μια νεκρή χελώνα σε προχωρημένη αποσύνθεση και λίγο αργότερα δύο φώκιες.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Στο συγκεκριμένο άρθρο «φωτογραφίζονται» οι δράστες αυτής της εγκληματικής πράξης. Σε παλαιότερες αναρτήσεις μου έχω αναφερθεί ξανά στην συγκεκριμένη κατηγορία επαγγελματιών αλιέων και δυστυχώς ανά τακτά χρονικά διαστήματα επιβεβαιώνομαι μέσα από τα ίδια τα περιστατικά που συμβαίνουν σε όλη την χώρα. Αυτοί οι «άνθρωποι» δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται για την άσχημη κατάσταση της αλιευτικής τους παραγωγής, δεν δικαιούνται να απαιτούν από την πολιτεία, δεν έχουν θέση στο θαλάσσιο περιβάλλον.

Αιολικά πάρκα στη Λέσβο

«Διαβάζουμε τις τελευταίες ημέρες για μεγάλα επενδυτικά σχέδια ομίλου που δραστηριοποιείται στον τομέα της ενέργειας, με κατασκευή αιολικών πάρκων σε νησιά του Βορείου Αιγαίου (10 στη Λέσβο) και εγκατάσταση ανεμογεννητριών (153 στη Λέσβο) για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Σήμερα είναι αποδεκτό ότι η επερχόμενη κλιματική αλλαγή απαιτεί καθαρότερες μορφές ενέργειας, όπως η αιολική. Ταυτόχρονα οι υψηλές τιμές και η κρίση στον τομέα του πετρελαίου κάνουν ακόμη πιο επιτακτικό το αίτημα για χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Παράλληλα, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που η ανεργία μαστίζει, η παραπάνω επένδυση φαίνεται ότι θα δημιουργήσει κάποιες θέσεις εργασίας, έστω για το μικρό χρονικό διάστημα της κατασκευής των αιολικών πάρκων.
Όμως θα ήταν χρήσιμο να σκεφτούμε και να μελετήσουμε καλύτερα κάποιες παραμέτρους που αφορούν τα αιολικά πάρκα:» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Σαφέστατα το συγκεκριμένο κείμενο θέτει κάποιους σοβαρούς προβληματισμούς που δεν μπορούν να αφήσουν κανέναν αδιάφορο και δίνουν πρόσφορο έδαφος για συζητήσεις αναφορικά με τυχόν προβλήματα που μπορούν να ανακύψουν από την λειτουργία των αιολικών πάρκων. Ασπάζομαι απόλυτα τις ανησυχίες και την επιχειρηματολογία του Κου Τσουνά, παρόλα αυτά υπάρχουν κάποια θέματα στο κείμενό του τα οποία δεν μπορούμε να τα δεχόμαστε αφιλτράριστα.
Αναμφισβήτητα η εγκατάσταση και λειτουργία αιολικών πάρκων τέτοιου μεγέθους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς να υπάρξουν και οι αντίστοιχες παρεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον του νησιού. Ακόμα και ένα σπίτι να χτίσεις, ανάλογα με τον τόπο και τον τρόπο που θα το οικοδομήσεις, έχεις προβεί σε παρέμβαση στο φυσικό περιβάλλον. Το ζητούμενο είναι να υπάρξει στάθμιση του συγκριτικού οφέλους που θα υπάρχει από την λειτουργία των αιολικών πάρκων σε σχέση με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Να εξεταστεί εάν τα αιολικά πάρκα μπορούν να γίνουν με τρόπο συμβατό προς το Λεσβιακό φυσικό περιβάλλον και να απορροφηθούν από αυτό. Εάν τελικά οι επιπτώσεις είναι τόσο μεγάλες που να καθιστούν προβληματική την λειτουργία των αιολικών πάρκων, τότε πραγματικά αυτά ας μη γίνουν.
Από την άλλη μεριά όμως, έχω την απαίτηση να κατατεθούν προτάσεις άμεσα εφαρμόσιμες και μακροπρόθεσμα βιώσιμες που θα αφορούν στην κάλυψη των αναγκών του νησιού με «καθαρή» ενέργεια. Η πρόταση για κατασκευή «πράσινου» εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρισμού πέραν από «ουτοπική», φαντάζει πλέον και «γραφική», αφού επί σειρά ετών όλοι οι (αν)αρμόδιοι φορείς του νησιού συμφωνούν στο ότι δεν μπορούν να συμφωνήσουν για την μετεγκατάσταση και εκσυγχρονισμό λειτουργίας του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της ΔΕΗ. Επίσης το θέμα με τα θαλάσσια αιολικά πάρκα δεν είναι καθόλου απλό. Ζητήματα όπως ασφάλεια ναυσιπλοΐας, καταλληλότητα πυθμένα, περιοχές με κατάλληλα βάθη, ύπαρξη αλιευτικών πεδίων, ευαισθησία θαλασσίου οικοσυστήματος και άλλα πολλά είναι απαραίτητο να ληφθούν υπόψη.
Όσον αφορά δε στο ζήτημα της αισθητικής υποβάθμισης του περιβάλλοντος που προκαλούν τα αιολικά πάρκα και τις επιπτώσεις του στον τουρισμό, νομίζω ότι ούτως ή άλλως το νησί αντιμετωπίζει χρόνια προβλήματα σε βασικές του υποδομές που αφορούν στον τουρισμό. Κακό οδικό δίκτυο, βρώμικες παραλίες, κακή εξυπηρέτηση σε τουριστικά καταλύματα και κέντρα εστίασης, κ.λ.π. Το χειρότερο δε απ' όλα είναι η έλλειψη καινοτόμων ιδεών και υποδομών για εναλλακτικές μορφές τουρισμού (συνεδριακός, καταδυτικός, κ.λ.π.). Ο ήλιος, η θάλασσα και το birdwatching δεν αρκούν πλέον. Επίσης δεν νομίζω ότι υπάρχει τουρίστας που αισθάνεται ευτυχής όταν ένα από τα πρώτα πράγματα που βλέπει όταν έρχεται στο νησί είναι οι τεράστιες, αντιαισθητικές και ρυπογόνες καμινάδες του εργοστασίου της ΔΕΗ. Επομένως πρέπει να δοθεί μία λύση αφού το ζητούμενο είναι σε κάθε περίπτωση να αποφύγουμε την αισθητική υποβάθμιση του Λεσβιακού φυσικού περιβάλλοντος, είτε αυτή προέρχεται από αιολικά πάρκα, είτε ρυπογόνες μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Ως λάτρης του φυσικού περιβάλλοντος της Λέσβου, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα είναι η άνευ όρων αισθητική του υποβάθμιση. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι υπέρμαχος ισοπεδωτικών και μηδενιστικών αντιλήψεων που μπορεί να φρενάρουν οτιδήποτε καινοτόμο στον περιβαλλοντικό τομέα και ειδικά αυτόν των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ή αντίθετα να επιτρέψουν την άνευ όρων επικράτηση της «πράσινης» τεχνολογίας εις βάρος του φυσικού περιβάλλοντος. Είμαι υπέρμαχος του διαλόγου και της εξεύρεσης λύσεων που θα μεγιστοποιούν τα οφέλη από τέτοιου τύπου επενδυτικά σχέδια και ταυτόχρονα θα επιφέρουν το μικρότερο δυνατό περιβαλλοντικό κόστος. Εδώ όμως απαιτείται η ύπαρξη «αρμοδίων» τοπικών φορέων με ανοιχτό μυαλό, καινοτόμες ιδέες και στιβαρό λόγο ώστε να είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν σε «παιχνίδια» διαλόγου που αφορούν στο συμφέρον του νησιού. Άραγε υπάρχουν...;